Inhoud
| |
Costa Blanca:
het einde van een droom?
In de toeristische folders wordt de Costa Blanca nog steeds omschreven als een vakantieparadijs. Voor wie in juli of augustus langs de zeeboulevard aan de Playa de Levante in Benidorm wandelt, lijkt dit ook zo te zijn. Overal volle terrasjes, duizenden mensen op het strand, veel wandelaars, goed gevulde restaurants...
Maar de Costa Blanca is al lang geen paradijs meer. De niets ontziende urbanisering heeft de natuur hier onherroepelijk verwoest en de hele Costa Blanca lijkt meer en meer op een betonnen muur zoals de Costa del Sol. Ook economisch gaat het niet echt goed met deze regio. Tientallen handelszaken sloten dit jaar al hun deuren. De meeste van hun eigenaars hebben de Costa Blanca verlaten en proberen elders hun geluk. Vele andere zaken staan over te nemen omdat de eigenaars het niet meer zien zitten. Op de weekends na blijven de meeste terrasjes buiten juli en augustus leeg. Bedrijven, vooral horecazaken, gaan aan de lopende band failliet.
Een droom realiseren
Mensen emigreren om de meest uiteenlopende redenen. Sommigen komen naar de Costa Blanca omwille van het klimaat en dat is een goede optie, want het klimaat is hier inderdaad prachtig. Velen verlaten - of ontvluchten - hun vaderland echter omdat ze daar mislukt zijn. Voor wie hier compleet berooid toekomt, lijkt het beginnen met een eigen zaak meestal de enige mogelijkheid, want voor niet-Spanjaarden is hier weinig of geen interessant werk te vinden. Met een eigen zaak beginnen na een mislukking of een ontslag is niet zo een goed idee. Zelfs een horecazaak vergt enig zakelijk inzicht en wie geen ervaring heeft in deze branche kan het aan de Costa Blanca, net als elders, meestal snel vergeten.
In een tijd waar meer en meer mensen hun vaderland verlaten om elders een bestaan te proberen op te bouwen is emigratie steeds populairder geworden. Diverse televieprogramma’s volgen mensen die hun geboorteland verlaten op de voet. De kijker maakt kennis met wat ze achter laten en met wat ze elders proberen op te bouwen. Naast Frankrijk en Italië, is Spanje nog steeds een van de landen waar Vlamingen en Nederlanders graag naar emigreren. Vroeger trokken vooral gepensioneerden hier naartoe, nu zijn het meer en meer mensen die hier willen werken of die hier met een eigen zaak willen beginnen. Ze hopen hier een droom te realiseren, die ze in hun geboorteland niet konden realiseren.
Economische motor sputtert
Het groeiritme van de Spaanse economie was jarenlang een van de sterkste van de Europese Unie. Sinds de socialistische minister-president Zapatero de touwtjes in handen heeft in Spanje, is dit groeiritme echter fel gedaald en de meeste economisten verwachten dat het volgend jaar nog meer zal vertragen. Er is weliswaar nog geen sprake van een economische crisis, maar enige waakzaamheid is wel geboden. Daarbij komt dat in Spanje, net als in de andere Europese landen, om uiteenlopende redenen de prijs van een aantal basisproducten, dit najaar fors gaat stijgen.
De Costa Blanca - en de hele provincie Alicante - is geen goedkope regio meer.
Vroeger lag een groot deel van de aantrekkingskracht van Spanje in het feit dat je hier als een koning kon leven met een gemiddeld Vlaams of Nederlands inkomen. Dit is nu niet meer waar. Hoewel sommige zaken, zoals wijn, alcohol en tabak hier nog veel goedkoper zijn dan in de andere landen van de Europese Unie, is het leven hier nu bijna even duur als in het Noorden.
Aan de ene kant is dit positief, want de immigranten die zich hier vestigen, maken een bewuste keuze. Zij kiezen werkelijk voor de Costa Blanca omdat ze ervan overtuigd zijn zich hier gelukkiger te zullen voelen dan in hun geboorteland en omdat ze houden van Spanje. Deze immigranten integreren zich ookveel beter dan de vroegere immigranten in de Spaanse maatschappij. Ze leren de taal en gaan geleidelijk aan op in de multiculturele wereld die de Costa Blanca is.
Het aantal bedrijven dat aan de Costa Blanca failliet gaat, ligt ongeveer even hoog dan in Vlaanderen of in Nederland. Nog steeds gaat ongeveer 60 procent van de starters al na een jaar failliet. Het is maar eerst na een jaar of vijf dat kan gezegd worden dat een bedrijf echte overlevingskansen heeft.
Een teken aan de wand is dat vele winkels die hun deuren moeten sluiten leeg blijven. Nergens is de leegstand van winkelpanden zo opvallend als in de kuststeden zoals Benidorm, Altea of Calpe. In deze drie steden staan tientallen winkels leeg. Bovendien is er een overaanbod van zaken. In Altea zijn de kappers niet meer te tellen en op enkele uitzonderingen na doen ze het niet goed. Een aantal onder hen staat eveneens over te nemen.
Hetzelfde geldt voor de bars en de restaurants. Zo staat in Altea het ooit zeer bekende en vooral bij de expats erg geliefde restaurant ‘Olé Olé’ over te nemen. Ook het goed aangescheven en prima gelegen restaurant ‘Cavas’ staat te koop. Sommige restaurant zijn in de loop van de afgelopen jaren al drie keer van eigenaar verandert, wat een teken aan de wand is.
Gebrek aan ondernemerschap
In vele bedrijfjes van expats ontbreekt het aan ondernemerschap. Dat blijkt uit de amateuristische manier waarop de eigenaars hun product met wisselend succes aan de man proberen te brengen. Dat het ook anders kan bewijzen een aantal bedrijven van expats, die mooie omzetcijfers halen en een goede reputatie hebben. Een goed strategisch bedrijfsplan is ook aan de Costa Blanca essentieel om een zakelijk succes te behalen. Wie hier met een bedrijf begint uitsluitend met de bedoeling om snel zoveel mogelijk poen te pakken, loopt net zoals overal uiteindelijk met zijn gezicht tegen de muur. Snel poen pakken is een zaak, een bedrijf met liefde en met zakelijk instinct opbouwen is een heel andere zaak.
Maar wie liefde en ondernemersschap combineert en zijn hart in zijn onderneming steekt, kan aan de Costa Blanca nog steeds zijn droom realiseren!
|
