Inhoud
| |
Wat denken de Spanjaarden van de expats?
Eigenlijk niet zo heel veel positiefs, weet de Spaanse krant El Pais te melden.
De inwoners van de provincie Alicante vinden dat de expats niemand hinderen, maar ook dat ze niet de minste moeite doen om zich te integreren in de Spaanse maatschappij. De overgrote meerderheid van de expats neemt niet eens de moeite om Spaans te leren en dat nemen de inwoners van de provincie Alicante hen bijzonder kwalijk. Toch neemt het aantal expats in Alicante jaar na jaar toe. De twee beste voorbeelden zijn San Fulgencio en Rojales, twee gemeenten waar meer expats dan Spanjaarden wonen. In San Fulgencio bestaat 74% van de bevolking uit expats, in Rojales 70%.
De kleine handelszaken in San Fulgencio en in Rojales hebben niet het minste profijt van deze expats, want die verkiezen de grote supermarkten, waar ze geen problemen hebben met de taal. Carmen Campos, een 70-jarige inwoonster van San Fulgencio verklaarde aan de krant: ‘In de tijd van de peseta leefden de expats als koningen. Nu met de euro is het wat minder, maar er staat nog steeds elke dag ham en wijn op hun menu!’
José Garcia, een gepensioneerde landbouwer, is van mening dat de expats zich helemaal niet willen integreren. ‘Het zijn buren die wij niet kennen en zij kennen ons niet’, zei hij. ‘Ze nemen geen deel aan onze feesten, maar organiseren hun eigen feesten. Ze hebben hun eigen tradities en interesseren zich geen zier aan onze tradities. Soms krijg ik de indruk dat ik een vreemdeling geworden ben in mijn eigen geboortedorp.’
De autochtonen hebben twee immigratiegolven meegemaakt. De eerste golf bestond hoofdzakelijk uit gepensioneerden uit de landen van Noord-Europa. De tweede golf, die nu Alicante bereikt, bestaat vooral uit mensen die werk zoeken en die afkomstig zijn uit Latijns-Amerika, uit Noord-Europa of uit Marokko. Zij integreren zich beter als de gepensioneerden en doen hun aankopen ook veel meer in de lokale winkels.
De omvang van de immigratie is werkelijk impressionant. In 1990 telde Rojales nauwelijks 5.000 inwoners, nu 14.000. De expats beschikken over hun eigen winkels, bars, krantjes in hun eigen taal, een eigen radiostation, loodgieters, aannemers en dokters. Toch nemen in Rojales de expats deel aan het bestuur van de gemeente: twee leden van de Grupo Independiente zijn expats en zij zetelen. Maar dit blijven uitzonderingen en meestal legt hun stem zeer weinig gewicht in de schaal.
Twintig jaar geleden begonnen de eerste Engelsen, Zwitsers en Fransen in de omgeving van deze twee gemeenten verlaten boerderijen te kopen. Deze twee gemeenten hebben de afgelopen jaren een enorme verandering ondergaan. Vroeger waren het kleine landbouwgemeenten, nu is de landbouw er zo goed als verdwenen als gevolg van de urbanisering.
In San Fulgencio begon de immigratie 15 jaar geleden met de bouw van urbanisaties als Marina, Oasis en Escuera. Tijdens de zomermaanden verblijven in deze drie urbanisaties nu zo’n 25.000 mensen, maar de inwoners van San Fulgencio zien ze nauwelijks. De meesten spreken geen woord Spaans en ze leven in de urbanisaties als in een getto. Economisch zijn de expats voor San Fulgencio verwaarloosbaar. Alleen als de wekelijkse markt in San Fulgencio plaatsvindt, komen er soms wat expats naar het dorp. Sommige expats hebben hier uitstekende zaken gedaan. Ze kochten jaren geleden een boerderij voor vier of vijf miljoen peseta’s en nu zijn die gemakkelijk 50 miljoen peseta’s waard.
Bron: El Pais, 9.9.2007.Bron: El Pais, 9.9.2007.
|
