Na 45 jaar ontmoette Véronique Alexandre in februari 2010 na 45 jaar voor het eerst haar vader Alain aan het sterfbed van haar zuster. Vader en dochter besloten elkaar beter te leren kennen door een intense briefwisseling.
VIW: Waarom voelde u de behoefte om een boek te schrijven over deze voor jou en jouw vader toch wel zeer pijnlijke materie?
Veronique Alexandre: Het was aanvankelijk niet de bedoeling om een boek te schrijven. In feite gaat het over een briefwisseling en het was een idee van mijn vader om deze briefwisseling te verwerken tot een boek. Professor H. Dethier van de Vrije Universiteit Brussel heeft het manuscript gelezen en hij raadde ons aan om het te publiceren.VIW: Denkt u dat uw boek andere personen kan helpen of aan het denken zetten die een vergelijkbare problematiek hebben meegemaakt?
Veronique Alexandre: Daar ben ik absoluut van overtuigd. Het kan zowel de ouders helpen als de kinderen. Er zijn zoveel kinderen die in dezelfde situatie zitten. Ouders die in een scheiding verwikkeld zitten en hun kinderen voorliegen, dat is een situatie die vaak voorkomt bij een vechtscheiding. Kinderen die geen enkel contact hebben met hun vader of hun moeder kunnen door het lezen van ons boek wellicht aangezet worden om toch eens contact op te nemen met de onbekende ouder. Dat contact kan alleen maar verhelderend en verrijkend zijn.VIW: Er is wel wat moed voor nodig om na zo een lange tijd contact op te zoeken met de ouder die weggegaan is...
Alain Alexandre: Daar is ongeloofelijk veel moed voor nodig en Véronique heeft ongetwijfeld veel moed gehad, eerst om de stap naar mij te zetten en later om er samen met mij een boek over te schrijven.VIW: Hoe verliep het contact met uw vader aanvankelijk?
Véronique Alexandre: Explosief, het was heel bijzonder, erg emotioneel... Als je nooit je vader gekend hebt, dan is het contact altijd moeilijk in het begin. Ik was er door de invloed van mijn moeder van overtuigd dat mijn vader een slecht man was.VIW: Uw moeder was een alcoholiste. Wanneer heeft u dat voor het eerst beseft?
Véronique Alexandre: Ze was al gestopt met drinken toen ik geboren werd, dus ik heb dat gelukkig niet zelf ervaren. Maar ik heb wel verhalen over haar alcoholisme gehoord van mijn oudste broer. Haar alcoholisme geeft wel aan dat zij een erg problematische persoonlijkheid had. Uiteindelijk heeft ze haar verslaving overwonnen dankzij de AA. Ze is op een bepaald moment helemaal gestopt met drinken.VIW: Alain, jij bent beginnen schilderen na een loopbaan als zeeman. Het was blijkbaar een soort therapie voor jou?
Alain Alexandre: Mijn ouders wisten eigenlijk geen blijf met mij en daarom ben ik op 17-jarige leeftijd aangemonsterd aan boord van het opleidingschip 'Mercator'. Ik ben er begonnen als lichtmatroos en toen ik na 15 jaar de zee vaarwel zegde had ik een officiersgraad. Ik heb geen enkele academische opleiding gevolgd en ik ben dus een zuivere autodidact. Er is een triumviraat dat bestaat uit kunst, liefde en avontuur. Daarin staat liefde centraal: liefde voor de kunst, liefde voor het avontuur en liefde voor de echtgenote en de familie.