Het opzet van een ‘nationale’ staking is heel België lam te leggen. Het openbaar vervoer functioneert niet, en de werkwillige die met de auto naar zijn werkplek wil, wordt tegengehouden door ‘stakerspiketten’. Die worden gevormd door verbeten vakbondsmilitanten die zich opwarmen aan brandende houten laadborden of palletten. U ziet het beeld zo voor ogen.
De weerslag op het openbaar leven van de algemene staking van maandag 30 januari was deze keer heel wat minder. Hoewel vooral het ABVV zich sterk maakte dat de oproep massaal zou beantwoord worden, heeft volgens de werkgevers slechts 10 procent van de werknemers echt het werk neergelegd.
Velen, vooral jongeren, wilden niet meedoen omdat volgens hen de verworven rechten van de werknemers niet onaantastbaar zijn. Een ‘trendwatcher’ stelde dat de mensen boos zijn op de vakbond omdat ze bang zijn dat hun job in het gedrang komt door de acties. ‘Ze lezen in de krant dat de jobs tegenwoordig niet voor het rapen liggen en ze zien beelden uit Spanje waar bijna één vierde van de actieve bevolking werkloos is.’
Voor een ander waarnemer was ‘het duidelijk dat er gestaakt is wegens een algemeen gevoel van onbehagen, van onrechtvaardigheid vooral omdat het de werknemers zijn die de bankencrisis moeten betalen.’
Dat alles belette de syndicale leiders niet te beweren dat de actie succesvol was. En terloops te dreigen met nog dergelijke toestanden als de regering niet terugkwam op haar voornemen om bvb. brugpensioen af te bouwen.
Algemeen heerste nochtans het gevoel dat de actie een slag in het water was. De bonden schoten zichzelf in de voet, aldus een krant.
De vraag die zich nu opdringt is of ze door nieuwe acties hun imago niet nog meer zullen beschadigen. Ook al kregen ze voor hun staking gratuite medewerking van de VRT en andere media. Het leek kunstmatig, maar toch: dagen op voorhand beheerste deze toekomstige actie het nieuws. De VRT specialiseert zich overigens steeds vaker in aankondigingen. Ook van toekomstige programma’s. Herhaaldelijk wil men er de kijker zijn aandacht op vestigen. Goedkope zendtijd, en ook een middel om te besparen?
Wat betreft de staking werden voors en tegens ten overvloede de eter ingestuurd, zo erg dat luisteraar en kijker er mogelijk op de duur genoeg van kregen en het ‘momentum’ op de dag van de actie in feite al voorbij was.
Het is onbetwistbaar dat het socialistische ABVV de grote gangmaker was van het initiatief. Misschien wel de reden dat de VRT er zoveel aandacht aan schonk. Men wou er kennelijk zijn steentje bijdragen tot het ‘maatschappelijk debat’ waar volgens de nieuwsmakers de staking ontegensprekelijk aanleiding moest voor zijn. Het ABVV speelt het strategisch kennelijk zo dat men vooral de communicatie- en transportsector wil beheersen. De ABVV-voorzitter noemde dat op een besloten vergadering ‘cruciaal’ voor het lukken van de algemene staking. Als de lucht- en scheepvaarthavens, openbaar vervoer e.a. communicatiemiddelen meestaken, ligt inderdaad de gehele economie plat.
Wat op de achtergrond speelde werd minder onder de aandacht gebracht. Binnen enkele maanden worden in België sociale verkiezingen gehouden en daarin wil het ABVV verloren terrein terugwinnen. Sinds enkele jaren is deze vakbond wat betreft aantal leden voorbijgestoken door het beter uitgebouwde ACV. Beide betwisten mekaar het leiderschap en de socialistische vakbond doet dit vooral met het wapen van de door de televisie geapprecieerde syndicale actie.(Rood is een geprefereerde kleur op het scherm). De christelijke vakbond is dan meer ‘low profile’, maar dat komt misschien omdat de nieuwe voorzitter eerst zijn werkterrein wil verkennen.
Wat dan ook, men kon er zich, evenmin als het kleinere liberale ACLVB, in het vooruitzicht van de sociale verkiezingen niet permitteren bij de actie van vorige maandag aan de zijlijn te blijven.
Het ABVV zit nochtans in de ongemakkelijke positie dat de politieke partijen waar het bij aanleunt, onder leiding van een socialistische premier mee het regeringsbeleid moeten uitvoeren. De uitspraak van de nieuwe voorzitter van de SP.A, nl. dat het ABVV ‘een kernaanval tegen de eigen partij en regering organiseerde’, zegt veel.
Het is nu afwachten of tijdens nieuw sociaal overleg de hoeken worden afgerond. Vergeleken met bvb. de catastrofale jeugdwerkloosheid in Spanje, of erger nog, het drama van de dakloze asielzoekers in Brussel, lijkt dit nochtans een luxeprobleem. Politieke en economische vluchtelingen uit Afrika en het Verre Oosten blijven toestromen in aantallen die de opvangcapaciteit ver te boven gaan. Verleid door mensenhandelaars die België afschilderen als het land van melk en honig en er geld achter verdienen. Het specifieke (gebrek aan) beleid maakte van België het populairste asielland van het continent. Verleden jaar dienden zich 32.500 asielzoekers aan, een stijging met 30 procent vergeleken met 2010. Bij dit hoge aantal dienen ook nog de afgewezen asielzoekers te worden geteld. Ze moeten het land verlaten, maar duiken onder of bewandelen, geholpen door handige advocaten, andere wegen om toch asiel te bekomen.
Schijnhuwelijken, of ziek worden bijvoorbeeld, waardoor om humanitaire reden verblijf gedoogd wordt. De meesten blijven hangen in Brussel, kraken leegstaande panden, zoeken onderdak en warmte in de stations, of slaan hun tenten op in parken of op braakliggend terrein.

Wat voorspelbaar was, gebeurt deze week opnieuw. De winter sloeg toe met temperaturen tot 10 graden onder nul en het probleem van de dakloze vluchtelingen stelde zich in al zijn scherpte. De staatsecretaris die – ook geen cadeau - de migrantenproblematiek in handen kreeg, werd de (gemakkelijke) schietschijf van de oppositie. Ook al kon ze onmogelijk een toestand waar haar voorgangers onrechtstreeks verantwoordelijk voor zijn, in een handomdraai uit de wereld helpen. Om de nood te lenigen werd een speciale ‘task force’ opgericht die er moest voor zorgen dat niemand dezer dagen ongewild de nacht onder de blote hemel zou moeten doorbrengen. Symptoombestrijding dus, misschien in afwachting van meer structurele maatregelen.

2 februari 2012

---

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit.
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.