Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Tapas
© Stan Lauryssens
Ik ben geen kok. Ik proef wel wat lekker is. Volgens de jongste berichten sluit El Bulli in de loop van dit jaar zijn deuren. Voor de culinaire analfabeten onder ons: El Bulli is een driesterrenrestaurant in de bergen in de buurt van Rosas, aan de Costa Brava, tussen Barcelona en de Franse grens. El Bulli staat bekend als het beste restaurant ter wereld, vóór De Vette Eend in Londen, het tweede beste restaurant ter wereld. Wie ooit in Londen heeft gegeten (of gewoond, zoals ik) weet uit eigen ervaring wat de Engelse keuken te bieden heeft.

Een bevriende fabrikant van Belgische pralines vergaste zijn personeel op een etentje in De Vette Eend. ’s Anderendaags lag iedereen aan het infuus in het ziekenhuis. Ik voelde mij een beetje down en mijn vriendin zei dat een Engels ontbijt mij zou opkikkeren. Enkele ogenblikken later kwam zij uit de keuken met een dienblad met twee enorme mokken koffie, een geopend blik met gecondenseerde melk, een metalen rekje met geroosterd brood - verbrand - het brood, niet het rekje en twee borden met waterige roereieren, paddestoelen uit blik, een halve tomaat, de zwartste zwarte beuling die ik ooit had gezien, worstjes en een stukje vet spek. De roereieren zwommen in een oceaan van witte bonen in tomatensaus. Mijn vriendin goot een half flesje Tabasco over de eieren. Veel scheelde het niet of ik lag ook halfdood aan het infuus.

Toen ik in Barcelona woonde, nodigde een Spaanse rallykampioen mij uit op een etentje in El Bulli, zoals gezegd het beste restaurant ter wereld. Het restaurant was leeg. Wij waren de enige gasten en kregen een lepel en een vork - geen messen in El Bulli - en bestelden de zevenentwintig gangen van het gastronomisch menu. Bibbergelei van tomaat met zeewier, suikerspin van parmesaanse kaas, een gevriesdroogde Spaanse omelet in een Martini-glas, parels van kwikzilver die naar kuit van vis smaakten, vloeibare kroketten, een kwakje snot, één enkel slingerend spaghettistaafje - alles mooi gegarneerd op borden ter grootte van vliegende schotels. We zaten zes uur aan tafel. Hoe meer bibber en schuim wij kregen voorgeschoteld, hoe groter onze honger werd.

De huidige eigenaar van El Bulli sluit zijn beste restaurent ter wereld. In de loop van het jaar opent hij een ordinaire tapas-bar in Barcelona. Alle tapas zullen er dezelfde vorm hebben, rond, zoals een golfbal, enkel kleur en smaak verschillen. Tapas als golfballen? Nie zwanzen, he! Chef-koks zijn TV-vedetten en kermisattracties geworden. Misschien is het ouderwets, maar wat mij betreft is niets zo lekker als de eerste aardbei van het seizoen, de eerste kersen of een portie heerlijk krokant gefrituurde chipirones of baby-pijlinktvisjes, lekker, eenvoudig en voedzaam, met een glas koele rosado uit het achterland van Alicante op een terras in de zon aan het begin van het nieuwe jaar.

Lees ook: