Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Tortilla
© Stan Lauryssens
Enkele tijd geleden, in het dakrestaurant van El Corte Inglés, bestelden mijn Spaanse zoon en ik een ensalada mixta met tonijn, fijngesneden icebergsla, komkommer, tomaat en een hardgekookt eitje, alles rijkelijk overgoten met olijfolie en wijnazijn. Lekker en fris, daar niet van, vooral de witte tonijn was van uitstekende kwaliteit , maar toch, wij stelden ons vragen bij het eitje. Het was niet ovaal en glibberig, zoals een echt hardgekookt ei, maar rond en langwerpig, zoals de kurk van een fles, en smaakte naar rubber.

Hier wilde ik het fijne van weten.

Mijn Spaanse zoon, die zelfs nog slimmer is dan ik en marinebiologie studeert aan de universiteit van Las Palmas op de Canarische Eilanden, vroeg de camarero om uitleg.

vierkant ei‘Wij serveren geen verse eieren meer. Met verse eieren bestaat het gevaar van salmonella-besmetting,’ gaf de kelner als antwoord.

‘Wat is dit, als het geen vers ei is?’ vroeg ik en wees op de kurk op mijn bord.

‘Gevriesdroogd ei,’ antwoordde de camarero, ‘nagemaakt van eierpoeder en gegarandeerd vrij van bacterieën.’

Daar moesten wij het mee doen. Met lange tanden aten wij ons bordje ensalada mixta terwijl ik dacht aan Japanse huisvrouwen die in hun plaatselijke supermarkt vierkante eieren kopen die niet van de keukentafel rollen als je ze middendoor snijdt.

Heeft El Corte Inglés een bijhuis in Japan? vroeg ik mij af.

kippenHier in de Vlaamse Ardennen, waar ik in een verbouwde hoeve woon, kocht ik enkele krielkippetjes van het merk Araucana, Chabo, Cochin en een Spaanse witwang of twee die mooi grote, sneeuwwitte eieren leggen. Geen rubber of kurk, ook niet vierkant, en perfect voor mijn wekelijkse tortilla de patatas met verse eieren. Lekker! Mijn Spaanse kippen lopen vrij rond. Plaats genoeg. Zij slapen in de bomen en pikken de groene (gifgroene!) verf van het houtwerk van onze grote, hoge ramen. Geen probleem, dacht ik, kippen moeten ook eten, een likje verf en klaar is Kees—tot ik plots gifgroene in plaats van sneeuwwitte eieren in de legbakken van mijn Spaanse witwang vond, even groen als de verf die zij van mijn ramen pikken. Wie was het ook weer die ooit schreef, Mais où sont les neiges d’antan? Waar zijn de winters van vroeger? Allemaal goed en wel, maar waar zijn mijn sneeuwwitte eitjes van vroeger?

Lees ook: