Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Xaus
© Stan Lauryssens
Eigenlijk heet hij Antoni met z’n voornaam, maar niemand noemde hem ooit anders dan Xaus, uitgesproken “tchaus”, wat de naam is van zijn Catalaanse familie. Xaus was een kleine middenstander. Hij verkocht pasgeslachte kippen en verse eieren in een chiringuito in een overdekte markt, tot hij plots zijn buik vol had van kippen en eieren en van de ene dag op de andere besloot om kunstschilder te worden, hoewel hij nooit eerder in zijn leven een penseel had aangeraakt. Zijn eerste plaatselijke tentoonstelling was een ramp. Geen publiek, geen kopers.

Ik leerde Xaus kennen toen ik de kunstbeurs van Barcelona organiseerde. Hij was kort, geblokt, kikvorsachtig, met een kalend, afgeplat hoofd en een brede grijns. Hij vroeg of hij een ruimte kon huren om zijn veelkleurige schilderijen te tonen en nodigde mij uit op een etentje in Sant Pere de Ribes, vlakbij Sitges ten zuiden van Barcelona. Thuis liep hij naakt rond, winter en zomer, in een zwemslip die twee maten te klein was en op blote voeten.

slachthuis anderlechtIk lichtte het deksel van de kookpot. “Que comemos hoy? Wat eten we vandaag?” vroeg ik. In de pot pruttelde een estofado van konijn en salsa met caracoles of wijngaardslakken en kreeft zonder scharen die aan de Costa Brava “langostinos” wordt genoemd.

De ondergaande zon schilderde de Middellandse Zee in violette kleuren met tinten van groen, bruin en geel. Het leek alsof de natuur van vloeibaar goud was. De nacht werd helder, paars en koud en de bergwanden waren begroeid met wilde tijm, rozemarijn en kale olijfbomen.

Na de maaltijd - rijkelijk overgoten met Catalaanse cava van een goed merk - trok Xaus zich terug in zijn ruime atelier en beschilderde bliksemsnel, in vliegende vaart, honderdvijfentwintig doeken in minder dan een kwartiertje. Per doek had hij exact drie seconden nodig: één seconde om na te denken, één seconde om de verf op het doek te smijten en één seconde om de verf te laten drogen. “Hoeveel kost zo’n instantschilderij?” vroeg ik. “Kunst heeft geen prijs,” antwoordde Xaus. Dat was vijftien, twintig jaar geleden.

Onlangs vernam ik van mijn Spaanse zoon dat het ruime atelier in Sant Pere de Ribes werd omgebouwd tot een zelfbedieningsrestaurant gespecialiseerd in tapas en Japanse sushi.

Lees ook: