Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Pedro Huysentruyt
© Stan Lauryssens
Het groene, golvende binnenland in de noordoostelijke driehoek van Spanje, van Cap Creus op de Franse grens tot Alicante, met zijn terrasvormige wijngaarden, is volgens sommigen ‘het mooiste landschap ter wereld’. De ondergaande zon schildert de natuur in violette kleuren met tinten van bruin en geel en de hoogste bergwanden, grillig, rotsig en versluierd achter ochtendmist, zijn begroeid met wilde tijm en rozemarijn en geuren naar suikertaart. Hier speelt het sociale leven zich af op dorpsterrasjes en in chiringuitas zoals de kleine tapa-restaurantjes aan de stranden van Cadaqués, Port Lligat, L’Estartit, Blanes, Tossa de Mar, Lloret de Mar, Palafrugell, Palamós en Empuriabrava ter plaatse worden genoemd. We rijden langs de kustweg naar het zuiden. Vanaf Valencia verandert het landschap en gaat de Costa Brava naadloos over in de Costa Blanca die ‘anders’ is, ‘beschaafder’, van een erotische schoonheid en met het prikkelende aroma van zwoele Spaanse nachten, helder en paars.

De zee is kalm. Sterren fonkelen. Er heerst een diepe rust.
De naam ‘costa brava’ of ‘woeste kust’ - met kleine letters, niet met hoofdletters - duikt zo’n honderd jaar geleden voor het eerst op, aan het begin van de vorige eeuw, in een artikel van de Catalaanse dichter Ferran Agulló die tegelijk advocaat, politicus en kok was. Zijn specialiteit: gebakken ganzenlever met salsa catalana op basis van tomate frito, olijfolie en geroosterde amandelen. Ferran Agulló is ook de schrijver van het eerste Catalaanse kookboek, onder de titel Groot Boek van de Catalaanse Keuken, en wordt terecht de plaatselijke Pedro Huysentruyt genoemd.

wingsIk had eens een vriendin, een blondine, zij gaf les in een school voor moeilijke kinderen. Haar vorige vriend was een Spaanse aristocraat uit de buurt van Valencia. Wij woonden drie maand samen, tweehoog in de Bexstraat. Mijn blondine had een cassettespeler met één cassette, Band on the Run van Paul McCartney & Wings. Nooit van gehoord? Ik ook niet. Enfin, ’s avonds kwam ik afgepeigerd thuis van mijn werk als stadsredacteur op de krant en vroeg: “Wat eten we vanavond, schatje?”

“Kalfslever, gebakken, op Spaanse wijze.” “Kook jij Spaans?” “Natuurlijk.,” antwoordde mijn vriendin. “Heb ik geleerd van mijn Spaanse aristocraat.” De volgende dag: “Wat eten we vanavond, schatje?” “Kalfslever!” De dag daarop: “Wat eten we vanavond, schatje?” “Kalfslever!” Alle dagen van de week gebakken kalfslever behalve op zondag, dan was het feest in de keuken en stond ganzenlever met salsa catalana op basis van tomate frito, olijfolie en geroosterde amandelen op het menu.

Op culinair gebied staat de Costa Brava bekend om haar ruwe keuken overgoten met heerlijke cava of Catalaanse champagne van eigen maak en smaak maar de gebakken ganzenlever van Ferran Agulló, met of zonder amandelen, die mogen de Catalanen voor mijn part zelf door hun strot rammen. Tot vandaag, veertig jaar later, keert mijn maag om wanneer ik in de buurt van de Bexstraat kom.

Lees ook: