Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
De kleur van de liefde
© Stan Lauryssens
Zelfs de allerslimste mens ter wereld is niet slim genoeg om alles te weten. Ik dacht hieraan, toen ik onlangs de kurk liet knallen van een flesje parelende cava of Catalaanse champagne.

Ik herinner het mij alsof het gisteren was, ik dronk voor het eerst cava op 14 oktober 1985 nadat ik uit het vliegtuig stapte op de luchthaven van Barcelona, met mijn schamele bezittingen in een zwart sporttasje, klaar voor een nieuw leven in een nieuw land. In de aankomsthal wachtte mijn Catalaanse vriendin op mij. We reden naar het huis van haar moeder. Het werd avond. Groene parkieten kwetterden in de boompjes op het dakterras. Het uitzicht was van een adembenemende schoonheid, met een zon die traag achter de horizon zakte.

Ondanks de zon was mijn hart druipnat, want ik had afscheid genomen van het land waar ik na mijn geboorte veertig jaar had gewoond, gewerkt en liefgehad. De moeder van mijn vriendin sprak een taal die ik niet begreep. Clar i català. Zij dekte de tafel met dingen die ik nooit eerder had gezien of geproefd: albóndigas, gefrituurde bacalao, pata negra, manchego, arroz negro met inktvis en pa amb tomàquet met zout en olijfolie.

wingsMijn vriendin zette een fles in een ijsemmer die leek op een hoge hoed die ondersteboven op zijn kop staat. Champagne, dacht ik, te oordelen naar de vorm van de fles. “Lekker, champagne uit Épernay, de beste champagne ter wereld,” zei ik in het Frans want ik sprak geen Spaans in die tijd en van Catalaans had ik nooit eerder gehoord. “Nee hoor, xampán uit Sant Sadurni d’Anoia, méthode champenoise,” antwoordde mijn vriendin. Sant Sadurni? Ook nooit van gehoord, dacht ik.

De kurk knalde tegen het plafond en alle parkieten op het dakterras vlogen kwetterend in de richting van de berg van Tibidabo aan de rand van de stad. De derde fles dronken wij slechts half leeg. Mijn vriendin hing een koffielepeltje in de hals, om de bubbels in de fles te houden, en voldaan gingen wij naar bed. Hier wil ik meteen voor tekenen, dacht ik, als dit mijn nieuwe leven wordt, albóndigas, gefrituurde bacalao, pata negra, manchego, arroz negro en pa amb tomàquet rijkelijk overgoten met xampán uit Sant Sadurni d’Anoia. Waarom wachtte ik veertig jaar om hieraan te beginnen?

Ik leerde merken, smaken en druivensoorten onderscheiden, macabeo, xarel.lo, garnacha en monastrell, en una copa de xampán muy frío werd mijn eerste Spaanse zin van méér dan twee woorden. Na een klacht van Épernay werd de benaming méthode champenoise vervangen door het eenvoudige cava wat géén Catalaans is maar Spaans voor ‘gewelfde kelder’ en in één klap werd de rosado van het kasteel van Perelada mijn favoriete drank, een cava met de bleke kleur van roze garnalen, pittig, parelend, fruitig en niet te droog.

Pas op, ik ben geen drinker. Na een halve fles zie ik sterren en vuurwerk en ben ik gelukkig, maar weet je wat? Het is gewoon een prettige bijkomstigheid dat rosado ook de kleur is van de liefde.

Lees ook: