Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Een gelukkig man
© Stan Lauryssens
Wij zaten aan een houten tafel, slechts honderd meter van de kustlijn, in de schaduw van een kromgegroeide olijfboom. Een heerlijke dag in de lente, met de blauwblauwste hemel die ik ooit had gezien, en een zon om van te snoepen. Vandaag doe ik niets, dacht ik, ik luier en lanterfant de ganse dag, ik heb geen enkele ambitie vandaag, behalve dat ik gelukkig wil zijn voor de rest van mijn leven. De oude Señor Sanchez trok de kurk uit een fles Rioja waarop tien jaar kelderstof lag. Hij droeg een zwarte alpino-baret op zijn kale hoofd, een oude broek, een vergeeld onderlijfje en afgetrapte pantoffels. Señor Sanchez was jonkman. Ieder voorjaar daalde hij te voet van zijn bergdorp in de buurt van het oude Romeinse viaduct van Tarragona naar de bewoonde wereld. Een kind verwekken, een boek schrijven, een boom planten. Volgens mensen die het kunnen weten, is het leven van een man pas geslaagd wanneer aan deze voorwaarden wordt voldaan.

wijnIk verwekte een zoon, zelfs twee, en schreef twintig boeken. Maar wat ben je met een boek als je niet kan lezen? Toen ik in de fleur van mijn leven hals over kop van Vlaanderen naar Spanje verhuisde, sprak ik geen woord Spaans.

De tweede dag van mijn nieuwe leven bracht ik op de schoolbanken door, in een klein klaslokaaltje van een soort taleninstituut, waar een oude vrijster mij de eerste beginselen bijbracht van de taal van Cervantes en Don Quichote. Ik hield het slechts enkele lessen uit. Taal leeft op straat, dacht ik, taal leer je in bed, luister naar de mensen en spelenderwijs zuig je een nieuwe taal als een spons in je op.

Ik had een Catalaanse vriendin, clar i català, die op de koop toe communist was. Om Spaans te leren, las ik El País. Zo leerde ik twee talen in één klap. Señor Sanchez las geen kranten. Om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, snuffelde hij eraan en dan wist hij genoeg. Hij las geen kranten omdat hij niet kon lezen.

Als er aan het eind van de dag tijd overblijft, dacht ik, plant ik misschien een boom, hoewel er al zoveel bomen staan in de wereld. Lig er niet van wakker, dacht ik. Indien je leven niet is geslaagd, is het toch te laat om er iets aan te veranderen, zelfs met een boom - of een heel bos - meer of minder. Ik weet niet of Señor Sanchez ooit een boom heeft geplant, ik heb het hem niet gevraagd. Toch leek hij een gelukkig man.

“Hoe oud ben je, Señor Sanchez?” vroeg ik in het Spaans. “Ochenta y tres!” Hij leek er tweehonderd drieëntachtig. “Heb je kinderen?” “Nee, de liefde heb ik nooit gekend,” antwoordde Señor Sanchez vol vuur, alsof hij dynamiet had gedronken in plaats van tien jaar oude Rioja, “maar wat niet is, kan komen en het is nooit te laat om te leren.”

Lees ook: