Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Cinema rond Camp Nou
© Stan Lauryssens
Antwerpen stikt van de hoeren, volgens een recente statistiek. Op iedere hoek van de straat vind je raamprostitutie achter een rood neonlichtje, tippelprostitutie, homoprostitutie, privé-ontvangst, thuishoertjes, rendez-voushotelletjes, privésauna’s en Thaise massagesalons. Klanten vragen aandacht. Een beetje liefde. Een warm lichaam. Wat knuffelen, wat flemen, wat flodderen.

Ik ben geen hoerenloper. Toch ken ik de sexy straten van de hoerenbuurt als mijn broekzak: ik heb er vrienden wonen (dat zeggen ze allemaal) en ging er regelmatig naar een exotisch restaurantje, de Plaka, wat Grieks is voor Vrolijke Boel. Na middernacht dronken de meisjes van plezier er een glas goedkope wijn. Eigenlijk waren het geen meisjes maar schaars geklede postbodes en havenarbeiders die een centje bijverdienden als travestiet.

Op een avond liep ik in de Plaka mijn jeugdvriend Robert tegen het lijf, met wie ik op de schoolbanken zat. “Sorry schat,” zei Robert, “ik heet nu Roberta.” In het broeierige restaurant knoopte zij haar hemd open en pronkte met haar luchtballonnen vol donker krulhaar. Ik vroeg of dat een moeilijke job is, hoertje en travestiet spelen. “Poepmakkelijk,” antwoordde Roberta. “Vlamingen doen alsof zij de beste neukers ter wereld zijn maar negenennegentig keer van de honderd komen zij klaar voor zij het gaatje hebben gevonden.” Statistieken zijn wat ze zijn maar toch, waar rook is, is vuur, nietwaar, en dat op een stille avond de Griekse uitbater van de Plaka in zijn keuken werd doodgeschoten zal ook wel toeval zijn, zeker?

AznavourToen ik pas in Spanje woonde, vroeg mijn Catalaanse vriendin of ik zin had om in Barcelona naar de hoertjes te kijken. Natuurlijk. Ik was er zelfs enorm op getiktakt. “Alleen kijken?” vroeg ik. “, alleen kijken,’ zei mijn vriendin, “no tocar, niet aanraken!” We reden voorbij El Corte Inglès en Hotel Princesa Sofia naar de wijk Les Corts en het stadion van F.C. Barcelona dat nog steeds Camp Nou heet wat Nieuw Veld betekent, hoewel het reeds meer dan vijftig jaar oud is. Op de autoradio Charles Aznavour in het Spaans. Sus Mas Grandes Exitos.

Om een lang verhaal kort te maken, twee uur vóór de match kwamen wij er aan. “Zijn we niet een beetje vroeg?” opperde ik. “Om de liefde te ontdekken, ben je nooit te vroeg,” antwoordde mijn vriendin. Wat ik daar heb gezien, die avond, zal ik nooit vergeten, zolang ik leef. Een gigantische autokaravaan reed stapvoets rond het stadion van Barça, niet om de derby tegen Espanyol bij te wonen maar om te geilen op de blanke en zwarte hoertjes die vóór de match twee rijen dik in een loden hitte rond het stadion tippelden, met blote borsten en een gladgeschoren poezeloesje onder een nertsmantel die zij wijd open hielden zodat alle mannen vanuit de auto gratis heel hun cinema konden zien.

Que piensas?” vroeg mijn vriendin.

“Pikken wij de volgende vertoning ook mee?” zei ik.

Lees ook: