Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Koninklijk
© Stan Lauryssens
Om mijn haar niet nat te maken, stond ik tot aan mijn oksels in het water, zachtjes deinend op het ritme van de zee, tot mijn Spaanse vriendin mij attent maakte op de stand van de zon, laag aan de hemel, en zei dat het tijd was om te vertrekken.

Wij hadden met vrienden afgesproken in een typisch restaurant in El Pilar, de oude wijk van Valencia, en kregen een gereserveerde tafel aan het raam met uitzicht op de kathedraal. Op tafel lagen grote hompen pan de pages of wit boerenbrood. Dat begint goed, dacht ik en bestudeerde de kaart. Het restaurant stond bekend om zijn authentieke paella valenciana met kip, konijn en gambas maar was vooral gespecialiseerd in paella regal of koninklijke paella met Russische kaviaar en stevige, vaste steur uit de Wolga in plaats van gewone vis en schaaldieren uit de Middellandse Zee.

Op dat ogenblik betraden mijn vrienden het restaurant, op de voet gevolgd door twee voorname, heel bekende klanten. De obers bogen als een knipmes, waardoor zij bijna middendoor braken. Ik herkende de klanten uit de boekjes: de oude Baron Thyssen-Bornemisza, een van de rijkste mensen ter wereld, met zijn jonge Spaanse echtgenote die ooit, lang geleden tot Miss España werd gekroond.

KennedytunnelTerwijl ik een koninklijke paella en een flesje witte Rioja bestelde, flitsten mijn gedachten terug naar mei 1969, het jaar van de inhuldiging van de Kennedytunnel onder de Schelde. Ik woonde in die tijd op een zolderkamertje in de hoerenbuurt en werkte als stadsverslaggever op de redactie van een Antwerpse krant. Ik was 23 jaar.

“Wij maken een speciale editie van de krant,” zei mijn hoofdredacteur. “Straks knipt de koning het lint door en wandelt als eerste door de tunnel. Wandel mee, blijf zo dicht mogelijk in de buurt van de koning en schrijf er een mooi, dichterlijk sfeerstukje over.” Trots als een pauw stapte ik naast koning Boudewijn door de Kennedytunnel, met mijn notaboekje in de hand.

Op Linkeroever stond een tent met drank en versnaperingen. “Heb je al koffie gedronken?” vroeg de koning vriendelijk. “Nee,” zei ik bedeesd. “Ik zal je een kopje halen,” zei de koning. “Hoe heb je je koffie graag?” “Zwart,” zei ik. “Zwart?” vroeg de koning. “Ja,” zei ik, “zwart, zonder melk, zonder suiker. Daarom heb ik zo’n mooie ogen.” Daar moest Boudewijn heel erg om lachen. De koning vond dat wel prettig, zo’n gast van 23 jaar die zwarte koffie dronk en zich niets aantrok van protocol.

De drie knipmessende obers vroegen Baron Thyssen-Bornemisza en zijn echtgenote wat zij wilden eten. “Koninklijke paella zonder paella en zonder vis,” antwoordde Miss España uit de hoogte. “Zonder paella?” “, enkel Russische kaviaar.” Eens was zij schoonheidskoningin, dacht ik, en haar rijke echtgenoot is een geldbaron, maar een echt koningskoppel zullen zij nooit worden.

Ik bestelde een tweede flesje Rioja van het huis Marqués de Cáceres, wit, heerlijk koel, hhmmm, lekker lekker.

Lees ook: