Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Familie
© Stan Lauryssens
Uit een nieuws-poll blijkt, gek genoeg, dat 77% van de ondervraagden het verhaal over de Vlaamse buitenechtelijke dochter van de Spaanse koning Juan Carlos “grappig” vindt terwijl 10% van de ondervraagden het woord “fascinerend” in de mond neemt. Even de roddel in een notedop: een Oost-Vlaamse vrouw is ervan overtuigd dat zij de enige echte dochter is van de Spaanse koning nadat haar moeder in het gezegende jaar 1956 een “ontmoeting” had met Juan Carlos toen zij als gouvernante in dienst was bij de familie De Mérode, een van de oudste adellijke families in België. Waarheid of verzinsel? Ik weet het niet, ik was er niet bij. Wel weet ik dat het geen pretje is om als niet-erkend buitenechtelijk koningskind door het leven te gaan.

Ik kan ervan meepraten, want ik zit in hetzelfde geval.

Mijn grootmoeder langs vaderskant werkte als dienstmeid in de keuken van een groot kasteel, in Mariaburg of Kapellen, ik wil het kwijt zijn. Op zekere dag kwam de zoon van de koning in het kasteel op bezoek. Hij daalde af naar de keuken en bleef langer weg dan gewoonlijk. Negen maanden later werd mijn vader geboren. In ons dorp woonde een oude heks. Zij wist alles over iedereen en kon liegen alsof het gedrukt stond. Ik zocht haar op en vroeg wie mijn echte grootvader was.

De oude heks lachte in haar vuistje en zei: “Je enige échte grootvader, beste Stan, is de zoon van onze derde koning... die wijvenzot uit Brussel, hoe heet hij ook alweer... de broer van Leopold... het is zo lang geleden... de oom van Albert en Boudewijn, onze huidige koning... zijn naam was Prince... Prince...
“Prins Karel?” vroeg ik.

“Juist, ja... Prince Charles... Prins Karel van België!’

Ik keek de oude heks beduusd aan. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Dat was in de tijd toen zangers valse namen droegen als Bob Benny, Kalinka en Jacques Raymond en iedere week op TV kwamen, in grijs, zonder kleur want kleuren-TV bestond enkel in Amerika, in de tijd ook toen de mensen boterhammen met boter en “hesp” aten in plaats van lekkere tapas met Spaans zwartpootvarken of jamón ibérico bellota dat de beste ham ter wereld is.

Enfin, heel wat jaren later signeerde ik op de Boekenbeurs een van mijn onverbiddelijke bestsellers en wie stond ineens voor mijn neus? Prins Filip, onze eigenste troonopvolger en mijn achterneef, volgens het verhaal van de oude heks. De prins bladerde in mijn boek en zei: “Waerover ggaat het?” “Laat liggen, Monseigneur,” antwoordde ik. “Jamaar,” drong de prins aan, “waerover ggaat het?” Ik zuchtte. “Seks, Monseigneur, dit is een seksboek,” zei ik.

Prins Filip slaakte een kreetje. Alsof mijn boek in brand stond, liet hij het uit zijn handen vallen. Van je familie moet je ’t hebben, dacht ik...

Lees ook: