Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Verkiezingen
© Stan Lauryssens
Schrap Hombre! en Coño! en Bueno! uit het discours van gelijk welke Spanjaard en er blijft weinig over dat het vermelden waard is. Of niet? Hombre! Coño! Bueno! Stopwoorden zijn het, alsof Spaans enkel bestaat uit stopwoorden.

Alles is politiek, zei mijn oude grootmoeder op het eind van haar leven. Mijn grote teen doet pijn? Schuld van de politiek! De wind waait uit de verkeerde richting? Politiek!

Soms denk ik dat verkiezingen een symbool zijn voor BelgiŽ.

Eerlijk, ik weet niet of ik in BelgiŽ stemrecht heb of niet. Begin jaren tachtig van de vorige eeuw ging ik er voor het laatst naar de stembus. Ik herinner mij niet voor wie of welke partij ik heb gestemd. Ik werd opgepakt wegens kunstfraude en in de gevangenis van Antwerpen gestopt, in de beruchte Begijnenstraat.

Na enkele weken kwam ik vrij onder voorwaarden: ik mocht het land niet verlaten en diende mij eens per week aan te melden bij de lokale politie. Dat was enkele dagen voor nationale verkiezingen in BelgiŽ. Er bestond nog grenscontrole toen, ook op de luchthaven van Zaventem.
Om de controle te ontlopen, liet ik mij met de auto naar Parijs brengen, vanwaar ik het vliegtuig nam naar Barcelona. Interpol vroeg mijn aanhouding middels een internationaal aanhoudingsmandaat.

Van zodra ik voet aan de grond zette in Spanje, bood ik mij aan op het Belgisch Consulaat in Barcelona, om er mijn stemplicht te vervullen. De consulair gevolmachtigde hield zijn twee handen voor zijn ogen en zei: ďIk heb je niet gezien, Stan, je bent hier niet geweest, maak dat je hier wegkomt, zo snel mogelijk. Het consulaat is een stukje BelgiŽ in Spanje, hier is de Belgische strafwet van toepassing. De consul verplicht je aan te houden in afwachting van je uitlevering aan BelgiŽ.Ē Ik laat mij zoiets geen twee keer zeggen. Haastig verliet ik het consulaat, zonder mijn stem uit te brengen.

In BelgiŽ werd ik veroordeeld tot twee jaar effectieve gevangenisstraf. Toch bleef ik zeven jaar in Spanje. Mijn oude paspoort was vervallen, ik leefde als statenloze, hoewel ik op aanraden van een bevriende Spaanse politieker rondreed in een dure Alfa Roma waarvoor ik geen IVA (de Spaanse BTW) had betaald. Zeven jaar na mijn veroordeling ontving ik een officiële brief met de melding "dat het Zijne Majesteit de Koning [Boudewijn] heeft behaagd U gratie te verlenen." Ik bood mij opnieuw op het Belgische Consulaat aan en kreeg een nieuw, geldig Belgisch paspoort.

Hombre! Coño! Bueno! riep ik van pure blijdschap.

Voor het eerst in al die jaren voelde ik mij weer een echte Belg hoewel ik inmiddels een halve Spanjaard was geworden.

Lees ook: