Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Het raadsel ontraadseld
© Stan Lauryssens
Belofte maakt schuld en wie A zegt, moet B zeggen. Eerst een kleine anekdote. Er is een tijd geweest, toen ik in Spanje woonde, dat ik vitamines en mineralen slikte alsof het pepermuntjes of Tic-Tac’jes waren. Iedere dag dronk ik een halve liter geconcentreerd wortelsap van het bio-kraam in La Boquería, de overdekte markt, waarna het wit van mijn ogen oranje kleurde alsof er geen ogen maar pompoenen in mijn hoofd zaten. Ik voelde mij goed, sterk en potent, en hoe beter, sterker en potenter ik mij voelde, hoe meer vitamines en mineralen ik slikte en hoe meer wortelsap ik dronk. Tot ik uit Spanje vertrok en met mijn geld ook mijn voorliefde voor Tic-Tac’jes op was.

Sedertdien slik ik alleen ginkgo biloba, één supercapsule per dag, een bruin poeder dat op peper lijkt en volgens een eeuwenoude traditie over heilzame krachten zou beschikken.

Heilzame krachten, dat is niet de reden waarom ik ginkgo biloba neem. Ik slik het goedje omdat ik de boom zo mooi vind, althans op de verpakking van de capsules: die gifgroene, driehoekige blaadjes, in trosjes bij elkaar, ik werd er verliefd op. Google leerde mij dat de echte naam van ginkgo biloba Japanse tempelboom is, de enige overgebleven tempelboom in zijn soort, uit de tijd van de dinosauriërs, en dus een levend fossiel dat met uitsterven is bedreigd – en dus ging ik ernaar op zoek.

In het Antwerpse Stadspark vond ik één schraal en piepklein tempelboompje, amper twee meter, terwijl een volwassen plant volgens Google makkelijk 40 meter hoog wordt.

Ik was mijn zoektocht naar ginkgo biloba helemaal vergeten toen ik met mijn Spaanse ex-vriendin op een Spaans terrasje zat, in Gerona, en café con leche en cortado corto de café bestelde, een klein koffietje, zeer sterk, met een royale scheut hete melk. Meer melk dan koffie. De camarero bracht de bestelling en struikelde over mijn voeten en café con leche en cortado corto de café dropen als Nutella van mijn nieuwe, zwarte jasje van Boss.

De camarero stuurde mij op zijn kosten naar een tintorería aan het eind van de straat, een droogkuis waar ik al duizend keer was gepasseerd, en toen ik er de duizend-en-éénste keer passeerde, merkte ik plots dat heel de straat, links en rechts, vol ginkgo biloba staat, wel 20 meter hoog, winter en zomer vol gifgroene driehoekige blaadjes, in trosjes bij elkaar.

Zonder Spaanse terrasje had ik mijn mythische boom nooit gevonden.

Volgens de verpakking op de capsules zou ginkgo biloba ook helpen tegen een ander kwaaltje waar ik al jaren last van heb, namelijk koude handen en voeten.

Vaak zegt mijn vriendin: “Je handen zijn koud.”

Waarop ik antwoord: “Koude handen, warm hart.”

Lees ook: