Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
De kunst van liefde
© Stan Lauryssens
Enamorarse. Verliefd worden. Bestaat er een mooier samengesteld woord in het Spaans? Of enamorarte, op jou verliefd worden, met daarin twee wondermooie, eenvoudige woorden, amor of liefde en arte of kunst, de kunst van liefde en verliefd worden. Nu ik een dagje ouder word en de dood van familie, vrienden en kennissen langs alle kanten om mij heen slaat, geeft het mij troost om terug te denken aan Ana, mijn eerste Spaanse liefde die mij de zeden en gebruiken van haar land leerde kennen en de moeder zou worden van mijn Spaanse zoon. Terwijl ik haar taallessen volgde, Spaans en Catalaans, in het oude Motel Empurdà aan de rand van Figueres wat “vijgenboom” betekent, klakte zij met haar castagnetten en leerde mij de taal van de liefde. Onze kamer was kraaknet, met witgewassen muren en witte, versgesteven lakens en een Spaanse bijbel op het nachtkastje hoewel Ana clar i català en communist was.

Gedempte geluiden uit de gang: hoesten, niezen, een beetje flamenco, het vertrouwde rinkelen van borden en bestek in de eetzaal en een krakende cassettespeler met Julio Iglesias in een duet met Diana Ross.

I've never had this feeling before
I've never wanted anyone more
And something in your eyes tells me
You feel the way that I do

Nummer 1 in de Top-100 in Spanje.

Een lentebries beroerde de gordijnen.

Ana was zo broos, dat ik voorzichtig moest zijn om haar niet in twee te breken. Klappertandend van de liefde vrijden wij tot wij niet meer wisten uit welk land wij kwamen en toen ik wankelend overeind kroop en mijn penis afveegde aan het gordijn bracht een kamermeisje van het motel een champagneontbijt voor twee op bed. De fles zag eruit als champagne maar was natuurlijk cava van een goed merk, Segura Viudas, en in een rieten mandje lagen broodrolletjes met grove suiker en een vulling van vanillepudding, pa amb tomàquet met kaas en fuet de Vic en wilde aardbeien in de vorm van bloeddruppels.

Ana liet de kurk knallen en vulde de glazen.

Uit de gang klonk T’Estimo van Lluís Llach in het Catalaans, T’Estimo, Ik hou van je, over de jaren die voorbijgaan en het afscheid dat ooit, onvermijdelijk zal komen. Que passaran els anys, i vindrà l’adéu, com aixi ha de ser. Ik verstond nauwelijks Catalaans, ook geen Spaans, en toch begreep ik ieder woord.

Wij brachten een toost uit.

“Op onze zoon,” zei ik.

“Op Lluís,’ zei Ana.

“Louis, zoals mijn grootvader,” zei ik.

“We noemen onze zoon kleine Lluís,” zei Ana.

“Lluíske,” zei ik.

... en zo geschiedde.

Ik sla een diepe zucht. We zijn nu vijfentwintig jaar later. Ana kreeg een lichte herseninfarct. Samen met mijn zoon en mijn Vlaamse vriendin bezocht ik haar in het ziekenhuis van Sabadell. Het spijt me, Ana, dacht ik, het spijt me dat ik van je ben weggegaan, het spijt me diep, heel diep, misschien hoor je mij, misschien niet, maar toch: ik vraag vergiffenis – en mompelde die twee wondermooie woorden, amor of liefde en arte of kunst, de kunst van liefde en verliefd worden.



Lees ook: