Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Hoop doet leven
© Stan Lauryssens
Een nieuwe koning, een nieuw geluid.

Vele jaren geleden woonde ik in een witte Spaanse villa naast een blauwe Spaanse zee op een groene Spaanse berg onder de gele Spaanse zon. In de stad huurde ik een stijlvol appartement dat eigendom was Chupa Chups – de fabriek van Spaanse likstokken. Het leven was goed voor mij. Vlugger dan verwacht sprak ik Spaans en Catalaans, las Spaanse boeken en kranten, had een Catalaanse vriendin, kreeg een zoon in Spanje en verdiende genoeg Spaans geld om met zijn drieën te leven als God in Spanje. Toch lag er een schaduw over mijn Spaanse avontuur: in België was ik veroordeeld tot een lange gevangenisstraf waardoor ik nooit terug kon naar het land van mijn vaderen. Niet dat ik mij zorgen maakte: ik weerde België uit mijn somberste gedachten en legde mij erbij neer dat het land waar de zon altijd scheen, zelfs ’s nachts, voor mijn zoon en mijzelf een goed vaderland zou zijn.

Na enkele Spaanse jaren verviel mijn Belgische paspoort en kon ik zelfs geen kersen plukken over de grens in Céret of winkelen bij Auchan in Perpignan waar alles hetzelfde is als in Spanje en toch anders, gewoon anders.

Op mijn kale berg genoot ik van het groene, golvende heuvelland en de terrasvormige wijngaarden die zomaar, zonder waarschuwing, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, overgaan in grillige, rotsige bergwanden met ‘menselijke’ en ‘dierlijke’ vormen van een onaardse schoonheid, versluierd achter ochtendmist en begroeid met wilde tijm, rozemarijn, kurkeiken en olijfbomen.

De ondergaande zon schilderde de Middellandse Zee in violette kleuren met tinten van rood en geel, alsof de natuur van vloeibaar goud was.

Toen bracht de postbode een aangetekend schrijven van de procureur des Konings in België. Mijn handen beefden toen ik de officiële envelope open scheurde. Bijna vielen mijn ogen uit hun kassen toen ik de korte, kernachtige tekst las: “Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd U gratie te verlenen.” Zijne Majesteit de Koning, dat was Boudewijn in die tijd. Mijn veroordeling was kwijtgescholden, ik was weer een vrij man. Op het Belgische Consulaat kreeg ik een nieuw paspoort en onmiddellijk kocht ik bij Sabena drie vliegtuigtickets naar Brussel. Heen en terug, want na al die jaren was ik verslaafd aan chipirones fritos en heldere Spaanse nachten. Ik was net op tijd in België om de begrafenis van mijn moeder en mijn grootmoeder bij te wonen.

Volgens de eerste berichten wordt de nieuwe vorst een koning zonder het recht van gratie en genade, twee begrippen die volgens de meeste Belgen niet meer van deze tijd zijn. Als je ’t mij vraagt, iedereen die ooit zwaar is veroordeeld, zal daar anders over denken.

Helaas, niemand vraagt mij wat.



Lees ook: