Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Zal ik een verhaaltje vertellen?
© Stan Lauryssens
Enkele dagen voordien hadden wij Zelig gezien, geen Versión Original maar doblado, een gruwel: Woody Allen sprak Spaans met de stem van Julio Iglesias. Mijn Spaanse vriendin en ik, wij besloten om voortaan enkel naar films in V.O. of Versión Original te gaan. Eerst een lekker etentje in een bodega met tafels en een eettoog en een menú del día met keuze uit vijf simpele gerechten: calçots al forn in het seizoen (een soort gegrilde uitjes, jong en groen), butifarra con judías blancas of boerenworst met witte bonen, bistec natuurlijk, setas of paddestoelen in de herfst en heel het jaar door mijn favoriet der favorieten: bacalao a la llauna, een mollig kabeljauwhaasje gefrituurd en gemarineerd in olijfolie. Omdat ik slaperig word als ik vroeg op de avond te veel wijn drink, nam ik er een caña bij, een klein glaasje met schuimende cerveza van het merk San Miguel. Op naar de bioscoop. Hoe het komt, ik weet het niet, maar wij vergisten ons van filmzaal en in plaats van een film in V.O. of Versión Original werd Rocky vertoond, de boksfilm, doblado in het Spaans. Betaald is betaald en wij namen onze zitplaatsen in. Na vijf minuten lag ik dubbelgeplooid van het lachen in het gangpad: een paar rake kletsen tegen zijn kop, Sylvester Stallone deed zijn mond open en geloof het of niet, hij sprak Spaans met de stem van Woody Allen die ook de stem was van Julio Iglesias.

Er was nog pauze toen.

Tijdens de pauze zei ik tegen mijn Spaanse vriendin: “Zal ik je eens een verhaaltje over Sylvester Stallone vertellen?”

Ik was in Hollywood, nam een taxi en liet mij langs het roze boudoir van Jayne Mansfield en de hacienda van Elvis Presley voeren. Love Me Tender golfde uit de autoradio alsof het opgezet spel was. Het huis van Walt Disney was afgebroken maar zijn brievenbus stond er nog.

“Kijk, daar woont Sylvester Stallone!” zei de taxichauffeur.

Ik had honger en wandelde naar Musso & Frank Grill aan Hollywood Boulevard, het oudste restaurant van Hollywood “sinds 1919” en zat er op een bank van rood skai in een ouderwetse cosy-corner voor vier personen. Alsof het toeval was, zat Sylvester Stallone aan tafel 28 die “normaal” is voorbehouden voor George Clooney.

De kelner vroeg wat ik wilde eten.

“Hetzelfde als Sylvester Stallone,” zei ik.

“Menú del día,” zei de kelner.

Na een half uurtje zette hij een bordje zwaardvisfilet met aardappelpuree voor mijn neus. Het papje was niet te vreten. Met heimwee dacht ik terug aan mijn bacalao a la llauna met schuimende San Miguel in mijn simpele bodega.



Lees ook: