Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Afscheid van een vriend
© Stan Lauryssens
Hugo Raes is overleden, of juister gezegd, zijn levensmachine werd afgekoppeld, op zijn verzoek, waarna hij rustig is ingeslapen in het bijzijn van zijn geliefden. Hugo was een goede vriend vóór ik wegtrok uit België om in Spanje een nieuw leven op te bouwen en na mijn terugkeer uit Spanje blèèf hij een goede vriend hoewel inmiddels het vuur in zijn ogen fletser was geworden, het smeulde enkel nog. Naast zijn lieve Marie-Thérèse, zijn zoon, zijn dochter en zijn kleinkinderen had hij een nieuwe liefde gevonden: de fles, met inhoud.

Hugo Raes was wereldberoemd in Vlaanderen en Nederland in de jaren ’60 en begin ’70 van de vorige eeuw, toen hij met het erotische Hel en dier en het science-fiction-achtige De lotgevallen de ene bestseller na de andere schreef, maniakaal haast, alsof hij vergat te leven en enkel aan schrijven dacht, tot ineens de grote leegte toesloeg en nieuwe generaties jongere lezers niets meer moesten hebben van zijn dramatische toekomstvisioenen en hij, zoals veel schrijvers van zijn generatie, verdween in de grote leegde die het Zwarte Gat heet.

Weinig mensen wisten dat hij het geluk had gevonden in het zuiden van Frankrijk, vlak tegen de Spaanse grens, in de schaduw van de Pyreneeën: hij vond er het geluk van het nietsdoen, genieten van de zon, de zee, het landschap en zijn herinneringen. Vlakbij torende de Canigou – de hoogste top van de Pyreneeën, met sneeuw bedekt, in wolken gehuld – die Spanje als een muur van sneeuw afsluit van de rest van Europa.

Hugo had een droom: de Canigou beklimmen tot helemaal bovenop de top. Helaas, hij leed aan hoogtevrees, halfweg begonnen zijn knieën zo vervaarlijk te knikken dat hij zich van de berg naar beneden liet rollen.

De streek waar Hugo een huisje had, Frans-Catalonië, staat bekend om zijn heerlijke witte wijn zonder de finesse van “gewone” Franse wijn maar met de aardsheid en de koppigheid van de beste Spaanse wijn. De wereld vergat zijn boeken, de Canigou bleek te hoog voor zijn korte beentjes en Hugo vond een nieuwe hobby: druiven planten, oogsten en zijn eigen witte wijn bottelen in de cooperativa.

Mijn vriendin heeft een appartement op de dijk aan de Noordzee. Op een late namiddag, alles gesloten, guur weer, regen, wind, koud, beukten wij op de dijk tegen de wind in toen wij twee mensen opmerkten die met de moed der wanhoop tegen de deur van een gesloten café beukten.

Hugo en Marie-Thérèse Raes.

“Ik heb dorst!” zei Hugo.

“Kom mee naar ons appartement,” zei mijn vriendin.

“Ik haal eerst wat spullen uit de auto,” zei Hugo.

Hij zette het deksel van zijn koffer omhoog. Leeg, op twee plastic vijfliterflessen na, tot de rand gevuld met zijn eigen troebele, ongefilterde wijn uit de schaduw van de Canigou.

“Hoeland blijf je hier aan zee, Hugo?” vroeg ik.

“Drie dagen,” zei hij.

“Drie dagen voor tien liter wijn? Je kan er weg mee, Hugo,” zei ik.

“Marie-Thérèse moet toch óók drinken!” merkte Hugo verbaasd op.



Lees ook: