Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Bron van leven
© Stan Lauryssens
Knikkebollend bij het open haardvuur, donker buiten, regen, mist, kou, denk ik met weemoed en melancholie aan de heerlijk warme, zonovergoten dagen van toen, in Spanje, mijn Spanje, aan de jaren die voorbij zijn, voorgoed voorbij, en vraag mij af waarom het leven loopt zoals het loopt en of het de moeite waard is geweest, al die opofferingen, de tegenslagen, de zwarte dagen, de dagelijkse strijd niet om te leven maar om te overleven, maar ook: het geluk, de liefde en de vele genoegens – te veel om op te sommen – van het koninklijke Spanje zoals er slechts één Spanje is in de hele wereld.

Witte vissershuisjes op een bult boven de baai. De natte, grillige rot¬sen glimmen als glas. Olijfbomen zijn zilverig in het maanlicht en de Middellandse Zee neemt de kleur aan van dansende makreel. Pijnbomen parfumeren de nacht en steken hun handen uit naar de hemel.

In de verte slaat een torenklok het middernachtelijk uur.

Ik leer de kunst om eenvoudig te leven, ‘met een glans van eeuwigheid’ om mijn eigen woorden te gebruiken.

Van zodra de lome hitte plaats maakt voor de koelte van de avond vertrek ik met vrienden per boot voor een picknick tussen de zwarte rosten die ver in zee aan het eind van de baai liggen. In het midden van de baai steekt een driehoekig rotseiland uit de zee omhoog. Even later hangen wolken als gescheurde lakens aan de nachtelijke hemel.

’s Ochtends zonnebaadt mijn Spaanse vriendin topless in de baai en zwemt zo ver weg, dat van haar kleine gelaat enkel de glimlach zichtbaar is.

Iedereen weet dat de streek bekend staat voor haar gefrituurde chipirones, caracoles of wijngaardslakken met pata negra en albóndigas of gestoofde gehaktballetjes overgoten met de heerlijkste cava van eigen maak en smaak aan de stranden van L’Estartit, Tossa de Mar, Lloret de Mar, Palafrugell, Palamós, Empuriabrava, Cambrils, Sagunto en Alicante.

Er staan één miljoen sterren aan de hemel.

Onder het raam van mijn slaapkamer staat een venter met een ouderwetse glimlach. Hij verkoopt turrón van honing en geplette amandelen die smaakt naar marsepein. Aan het eind van de straat verrijzen hoge palmbomen als Arabische silhouetten.

Op een dorpsplein zie ik een meisje met bloemen in het haar dat de duiven voedert.

Het Spaanse landschap is van een romantische, erotische schoonheid: hoge hemels, wijdse vergezichten, geurend naar suikertaart en bepoederd met het prikkelende aroma van zwoele Spaanse nachten. Is het toeval dat de oude Romeinen de rotsen en kliffen van de Costa Brava, Costa Dorada en Costa Blanca ‘Aphrodisiacum’ noemden wat ‘bron van leven’ betekent?

Als Europa de taart van de wereld is, dan is Spanje de kers op de taart.

Zoals het toen was, zo zal het nooit meer zijn.

Of is Spanje een droom waaruit ik nooit zal ontwaken?

Ik hoop het, hoewel: dromen zijn bedrog, zegt de goede Sint.



Lees ook: