Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
De pop van de koningin
© Stan Lauryssens
Het leven is een loterij. Eén gelukkige wint El Gordo, de rest van de wereld blijft achter met lege handen. Maar wie is de gelukkige? Lang geleden, toen ik jong en mooi en onschuldig was, stuurde mijn hoofdredacteur mij op reportagereis naar Griekenland. Het toestel landde op de luchthaven van Athene. De fotograaf en ik trokken naar een hoop ouwe stenen, slordig op elkaar gestapeld, glanzend van ouderdom. Ik stak een Belgisch vlaggetje tussen het puin. De fotograaf nam enkele foto’s. Knip knip knip, in de valies, wegwezen.

In het Koninklijk Paleis zei een suppoost: “Koning Constantijn is het land ontvlucht en verkoopt luxeauto’s in Engeland. De koning is weg, leve de koning! Zijn zusje Sophia is gehuwd met prins Juan Carlos van Spanje. Hier is niets meer, na de revolutie. Maar ga eens naar het koninklijk buitenverblijf in de bergen, daar ligt het avontuur voor het oprapen.”

Zo gezegd, zo gedaan.

Wij huurden een VW Kever met Griekse nummerplaat en reden naar de bergen.

Het koninklijk buitenverblijf was een bouwvallige ruïne in een dicht bos. Klimop woekerde tegen de muren en groeide door deuren en ramen. Distels braken het parket in de balzaal in stukken en hagedissen huisden in de koninklijke toiletten.

Er stond geen water in het buitenzwembad. Het lag vol met keukenafval, huisraad, oude meubelen en kapot speelgoed waaronder een trapauto van geel plastic die ooit van koning Constantijn was en een pop met een zalig snoetje van prinses Sophia.

De fotograaf nam zijn foto’s. Knip knip knip, in de valies, wegwezen.

Vele jaren later woonde ik in Spanje. Prinses Sophia van Griekenland was inmiddels koningin Sofia van Spanje geworden. Ik dacht, ik breng Hare Koninklijke Hoogheid een bezoekje en vertel m’n verhaal over de pop met het zalige snoetje uit het koninklijk zwembad, dat zal zij vast en zeker graag horen. Misschien word ik wel in de adelstand verheven. Mijn Spaanse vriendin en ik reden naar het Koninklijk Paleis of Palacio Real in Madrid, met 3.418 kamers het grootste koninklijke paleis van Europa. Onder kristallen kroonluchters bewonderde ik oude wapens, marteltuigen uit de middeleeuwen, een viool van Stradivarius uit de koninklijke collectie en het eerste exemplaar van Don Quichote op broos papier.

Ik sprak een suppoost aan.

“Wil je mij nu meteen aanmelden bij koningin Sofia,” zei ik, “ik heb een mooi verhaal, dat ik haar wil vertellen.”

“Welk verhaal?”

“Over een pop.”

“Welke pop?”

“De pop van prinses Sophia van Griekenland vóór zij koningin Sofia van Spanje werd,” zei ik trots. “Ik heb de pop teruggevonden in een leeg zwembad in een bos nabij Athene en...”

De suppoost blies op een fluitje en vier paleisbewakers van de koninklijke wacht in gala-uniform pakten mij op en droegen mij naar het plein voor het Koninklijk Paleis en wezen mij de weg naar het dichtstbijzijnde metrostation.

Nee, geen El Gordo voor mij, ik bleef achter met lege handen.



Lees ook: