Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Gekker-dan-gek
© Stan Lauryssens
Ik betaalde honderdvijfentwintigduizend pesetas voor een appartement met twee badkamers, twee slaapkamers, parketvloer, centrale verwarming, airco, zonneterras met uitzicht over een van de mooiste parken van Spanje, ondergrondse parkeergarage en een portero voor dag en nacht die niet alleen mijn inkopen deed in El Corte Inglès maar ook mijn schoenen zou hebben gepoetst indien ik daarom had gevraagd. Toch was ik niet tevreden. Ik was, eerlijk gezegd, nooit tevreden in die tijd. Ik woonde in Spanje maar dacht dat ik de zonnekoning van Frankrijk was en dus verhuisde ik van mijn dure appartement naar de volledige tweede verdieping in een majestueus, negentiende-eeuws klassiek pand in de wijk Pedralbas, net voor de bergen aan de rand van de stad, waar de zilte winden uit de Middellandse Zee zowel overdag als 's nachts voor koelte zorgen.
Johan Cruijff was mijn overbuurman. Het begin van de avenida werd gekenmerkt door een park met een draakvormige metalen poort van Gaudi, de architect bekend van de Sagrada Família. Aan het eind van de avenida woonde de Belgische consul. De verdieping onder mij was eigendom van de hoofdredacteur van El Mundo Deportivo, samen met Marca uit Madrid de belangrijkste sportkrant in Spanje. Als er voetbal was op TV daverden de muren.

Aan de overzijde van de avenida stond een huis te koop. Ik informeerde naar de prijs. Honderd miljoen pesetas. Ik had niet het geld om het huis te kopen maar erg was dat niet, ik kwam toch niet in aanmerking: er was een wachtlijst van waar ik woonde tot in Gibraltar.

Ik keek uit het raam. De avenida lag vol papieren vliegers – en op datzelfde ogenblik zweefde zo'n vlieger weg van het raam waar de hoofdredacteur van El Mundo Deportivo woonde.

Hier wil ik het fijne van weten, dacht ik, en klopte aan zijn deur.

Aan het open raam zat een bejaarde man, suf en ongeschoren.

“Mijn vader,” zei de hoofdredacteur van El Mundo Deportivo.

De bejaarde man knipte artikels over FC Barcelona of Barça uit de belangrijkste sportkranten, vouwde traag en bedachtzaam ieder knipsel tot een perfecte vlieger en mikte zijn vliegers glimlachend door het open raam. Gedragen door de verzengende namiddaghitte belandden zij na een sierlijke glijvlucht in de tuin, op het dak van geparkeerde auto's en soms zelfs op de binnentuin van het naburige klooster van Santa Maria de Pedralbes.

“Papa is ex-voorzitter van FC Barcelona, hij is een blaugrana in hart en nieren,” zei de hoofdredacteur van El Mundo Deportivo. “Twintig jaar geleden duwde een junta hem van zijn voorzittersstoel en vanaf die dag vouwt hij zijn papieren vliegertjes. Ik laat hem begaan, hij doet niemand kwaad. Weet je, papa is een beetje gek. Hij is afkomstig van Cadaques en iedereen van Cadaques is gekker-dan-gek, een gevolg van de bergwinden die hun hersentjes tot pulp kneden als ze kind zijn.”

Ik moest er eens hartelijk om lachen.

Hier schrijf ik ooit een cursiefje over, dacht ik.



Lees ook: