Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Zoete liefde
© Stan Lauryssens
Het schilderij dat de kunst van de jongste honderd jaar op zijn kop zette, is zonder twijfel Impressie, zonsopgang van Claude Monet, een doek uit 1872 op de grens tussen kunst en kitsch, waarop de schilder met vegen, toetsen, stippen en strepen een impressie weergeeft van een zonsopgang in de haven van Le Havre. Claude Monet kreeg navolgers en meelopers, “de impressionisten” genoemd, waaronder Joaquín Sorolla uit Valencia en Darío de Regoyos, een Spanjaard die in Brussel woonde en mij verder onbekend is. Ik vraag mij af, kan ik dat met woorden, een impressie van Spanje schilderen met vegen, toetsen, stippen en strepen in de stijl van Monet en Sorolla?

Wie niet waagt, niet wint.

Vamos!

De hemel is bleek en parelmoerachtig. De zee is kalm. In de baai stropen vissers hun broek af en doen hun behoefte met hun enkels in het water. De eerste sterren fonkelen. Er heerst een diepe rust. Enkel het lied van een krekel in de struiken en het ritmische geklots van de riemen van een roeiboot met vergeelde zeilen verstoren de lange, luie avondschemering.

Even later komt de maan tevoorschijn, mooi en wit en blauw, en word ik overweldigd door een heerlijk gevoel van diepe rust.

Van op een bank onder de platanen met hun schilferige stam, terwijl de wijzers van de klok loom vooruit kruipen, staar ik gefascineerd naar een dikke man. Hij rochelt. Klokslag middernacht spuwt hij een vuilgroene fluim ter grootte van een ei met de kracht van een kanonbal tot aan de overkant van de brede, drukke, gezellige Rambla die zich uitstrekt tot aan de horizon.

Een vuurspuwer drinkt brandalcohol en steekt zijn adem in brand.

Pijnbomen parfumeren de nacht. De kleur van de zee, het vale maanlicht, de natte, grillige rotsen die glimmen als glas... hier leer ik de kunst om eenvoudig te leven, ‘met een glans van eeuwigheid’ om mijn eigen woorden te gebruiken.

Tussen de rotsen zoekt ik zeeëgels en rauwe mosselen en stook een vuurtje om de mosselen te openen maar zij sluiten zich steeds opnieuw.

Mijn vriendin en ik eten muskaatdruiven, die in Spanje ‘de druiven van het geluk’ worden genoemd. In een chiringuito vlakbij staat de radio staat zachtjes aan. Quiéreme Mucho van Julio Iglesias golft door de nacht.

Quiéreme mucho

Dulce amor mío

Qué amante siempre

Te adoraré

Mijn vriendin streelt mijn hand.

Wanneer onze vingertoppen elkaar raken, krijg ik tranen in de ogen.

Makkelijker gezegd dan gedaan, een impressie schilderen van Spanje met vegen, toetsen, stippen en strepen in de stijl van de grote impressionisten. Weet je wat het probleem is? Een Monet en Sorolla kan je inlijsten en aan de muur hangen, maar wat doe je met een tekst die ergens verborgen zit in de buik van je computer?



Lees ook: