Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Concierto de Aranjuez
© Stan Lauryssens
Ik heb één gebrek al heeft niemand daar last van behalve ikzelf: ik hoor goed, tenminste ik hoor alles wat ik wil horen maar muzikaal ben ik doof als een pot. Ik hou geen ritme, kan niet zingen, kan niet dansen, ik bespeel geen enkel instrument behalve het mondmuziekje van mijn stiefvader zaliger maar de klanken die ik daaruit tover, de kans dat ik er een medaille voor krijg op de Koningin Elisabethwedstrijd voor mondmuziekjes is nul, nada, noppes en onbestaande.

Op de lagere school zei meester Vandersteen: “Stany, ga jij de bloemen in de gang water geven en laat je hier niet zien, het eerste half uur!”

Ik was amper de deur uit of de muziekles begon.

Op het eind van het schooljaar was ik de eerste van de klas met alle punten en ontving mijn prijs – een leesboek – uit handen van de burgemeester van mijn dorp, een oude man met een baard en een bril die als twee twee druppels op Ernest Claes geleek. Ter afsluiting van de feestelijkheden zongen wij het vaderlands lied.

Ik stond op de eerste rij, helemaal vooraan.

“Stany,” zei meester Vandersteen, “doe alsof, doe je mond open en dicht, maar niet meezingen, hé!”

Om maar te zeggen dat muziek niet mijn sterkste kant was.

Toch hou ik van muziek. Toen ik pas op de krant werkte, zag ik in ’t Pannenhuis een neger met dikke lippen op een xylofoon tokkelen. Eigenlijk was het geen xylofoon maar een vibrafoon, zo’n ding met metalen latten. Het was op een warme zomeravond. In de roes van de jazz smeet hij zijn trommelstokjes op de grond, in het midden van ’t Consciencepleintje, ze wipten omhoog als fladderende vogeltjes en hij ving de stokjes met twee handen op en speelde gewoon verder alsof er niets was gebeurd.

Zijn naam was Lionel Hampton.

Mijn huis zit vol muziek-CD’s: Dinah Washington, Miles Davis, Oscar Peterson, Willie Nelson, Nat King Cole natuurlijk, zelfs Toots Thielemans met de zweverige achtergrondmuziek uit films en TV-series als Sesamstraat, Turks fruit, Baantjer en Witse.

Toen een redactrice van Klara, de klassieke radio, mij belde met de vraag of ik een half uurtje wilde volpraten over klassieke muziek, zei ik “Ja!” en toen zij informeerde naar mijn favoriete klassieke muziekstuk antwoordde ik spontaan: “Geen twijfel mogelijk, het Concierto de Aranjuez voor klassieke gitaar en orkest van de Spaanse componist Joaquín Rodrigo.”

Zo lichtvoetig, zo dansend, een gitaar met zo’n zachte stem, dat had ik nooit eerder gehoord.

... en zo komt het dat twee weken na het telefoontje van Klara, op een grijze dag met mist en regen, Joaquín Rodrigo met zijn magistrale Concierto de Aranjuez de Spaanse zon in huis bracht bij vele Vlaamse gezinnen.



Lees ook: