Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Slaap zacht...
© Stan Lauryssens
Ik begreep het niet, toen ik pas in Spanje woonde. Om elf uur ’s avonds dommelde ik langzaam in, met een hongerige maag, terwijl mijn Spaanse vrienden dikke sigaren rookten, een dozijntje oesters uit de Middellandse Zee bestelden en de glazen nog eens vol schonken met whisky van een Spaans merk. Vervolgens deden zij zich tegoed aan een copieuze mix van tapas met camembert, zeeëgels, rauwe mosselen, rivierkreeftjes en Iberische ham van wilde varkens die als smeltende reuzel over de tong glijdt – dat laatste weet ik alleen van horen zeggen want tegen dan lag ik allang in dromenland.

Spanje kwam ’s nachts tot leven.

Ik vroeg aan mijn Spaanse vriendin: “Slikken jullie amfetamines of zo?”

“Nee,” antwoordde zij, “wij slapen ’s middags, onze siësta is de beste amfetamine.”

Slapen terwijl de rest van Europa aan het werk is?

Ik had het er moeilijk mee, in het begin, ik voelde mij schuldig, maar na enkele weken trok ik zo rond een uur of twee in de namiddag mijn broek uit en legde mijn lichaam tussen krakende, versgesteven, spierwitte lakens om een uurtje of twee later te worden gewekt door de geur van verse koffie uit een sissende en gorgelende koffiemachine, café con leche, zeer sterk, met een royale scheut hete melk en een stukje cake met piñones of pijnboompitten recht uit de oven.

Napoleon nam zijn siësta zittend in het zadel op zijn paard. Als president van de Verenigde Staten kroop Clinton iedere middag een uurtje tussen de lakens (wel of niet in het gezelschap van Monica Lewinsky, daar laat de geschiedenis zich niet over uit). Dank zij een sigaar of tien en zijn dagelijkse siësta won Churchill de oorlog. Brahms achter zijn piano en Albert Einstein op de WC genoten van een verkwikkende siësta.

Nee, siësta is geen Spaanse uitvinding.

Ik was het een beetje vergeten, uit het oog, uit het hart, maar nu ik oud en wijs ben, in de late herfst of de winter van mijn leven, neem ik opnieuw de draad op en kruip net zoals Bill Clinton iedere middag een uurtje of zo tussen de lakens, niet om te bimbambeieren want die tijd is voorbij maar om ’s avonds na al dat gesiësta zonder slaapogen in het donker naar de maan en de sterren te kijken met een goed glas Rioja Boskoop du Pays des Collines en een plat bord met zelfbereide tapas van eigen makelij: inktvis in look, albóndigas of vleesballetjes en mijn favoriet der favorieten, gefrituurde chipirones en patatas bravas met alioli en pikante saus.

Ik ben tevreden met wat ik heb.

Is dat niet mooi van mij?



Lees ook: