Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Don Kasjot
© Stan Lauryssens

Leg niet alle eieren in dezelfde mand, zegt het spreekwoord, maar ik leg nooit eieren. Wed niet op twee paarden maar zelfs op één paard wed ik niet. Eén zwaluw maakt de lente niet. Twee wel? Ik zag geen enkele zwaluw dit jaar en toch is het volop lente.

We hebben het leven niet in de hand, de dood ook niet trouwens – en gelukkig maar.

Neem nu het geval Cervantes, de schrijver van El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha, kortweg Don Quichote of Don Kasjot zoals wij als kind op school zegden, geschreven in oud-Spaans en gepubliceerd in het jaar 1605 in Madrid.

Cervantes wordt algemeen beschouwd als de grootste romanschrijver die ooit heeft geleefd en toch kreeg hij nooit de Nobelprijs.

Is dat eerlijk?

Nee, natuurlijk niet.

Madrid. Ik nam een witte taxi met rode striping.

(Wit en rood zijn de kleuren van Madrid.)

“Breng mij naar het graf van Cervantes,” zei ik.

De taxista keek mij stomverbaasd aan. Zij adem rook naar Rioja. “Na hay tumba de Cervantes, señor Stan,” zei hij met een accent van La Mancha.

Er is geen graf van Cervantes.

De taxista stak El Mundo onder mijn neus, een Madrileense krant, en toen ik las wat er stond, zette ik grote ogen op. Madrid zoekt graf Cervantes luidde de titel. Op 23 april 1616 werd de schrijver van Don Quichote begraven in een klooster in het hart van Madrid maar waar precies, dat weet niemand. Na vele verbouwingen door de jaren heen is het graf zoek geraakt. Thans wordt het klooster met een radar doorzocht in de hoop het skelet van Cervantes te vinden, een man ouder dan 50 jaar met een breuk van de linkerarm. Zo stond het er, in het Spaans. In één adem voegde de taxista er een mooie uitsmijter aan toe, ook in het Spaans.

“Ach señor Stan,” zei hij, “al die frivoliteiten rond Cervantes en Don Quichote, dat is toch voer voor toeristen.”

“Hoe bedoel je?” zei ik.

“Ik ben geboren en getogen in La Mancha,” zei de taxista. “In het boek van Cervantes vecht Don Quichote er tegen windmolens. Hij droomt, denkt dat het reuzen zijn. Welnu, señor Stan, in de tijd van Don Quichote waren er helemaal geen windmolens in La Mancha: de beroemde molens zijn honderden jaren later gebouwd ten behoeve van de toeristen.”

Ik schudde het hoofd. Er zijn geen zekerheden in het leven, dacht ik, niets is eerlijk, ook het leven zelf is niet eerlijk. De dingen gebeuren zoals ze gebeuren maar of iets eerlijk is of niet, dat zullen verleden en toekomst uitwijzen.



Lees ook: