Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Wat wij aten
© Stan Lauryssens

Wat is allerlekkerst van alle lekkere dingen? Goede vraag. Ik lepelde eens een pannetje bruine vleespap leeg dat – ik overdrijf een beetje – anderhalve maand op een klein vuurtje had gestoofd en zo heerlijk smaakte dat ikzelf het niet voor mogelijk hield. Lekker? Lekkerst? Het allerlekkerst vind ik zeker niet oesters, die ik niet lust, ook kaviaar niet waar ik geen liefhebber van ben, zelfs kreeft niet (geef mij maar krab), wel een sneetje knapperig getoast witbroodje pan con tomate of pà tomàquet in het Catalaans: een rijpe tomaat platgewreven op het brood, zout erover, olijfolie, meer niet. Is de tomaat te hard, knijp even in haar billen, tot zij week en luchtig wordt als een rubberballetje. Als beleg: een truita of omelet van één ei, opgevouwen in de pan, een blikje witte tonijn of anderhalve centimeter jamón dulce, magere hesp of ham voor mijn Nederlandse vrienden en birrutas, in dunne plakjes, geschaafd, zoals schaafkrullen bij de timmerman. Voor zo’n knapperig ineengetimmerd Catalaans broodje mogen wat mij betreft alle oesters, alle kaviaar en alle kreeften van de hele wereld op de schroothoop, op ’t stort of bij het groot huisvuil, schrappen wat niet past. Ik zat hierover wat te mijmeren toen een Nederlandse lezeres mij mailde dat het boek van Josep Pla waarover ik in mijn vorige column de loftrompet stak, El que hem menjat, in het Nederlands is verschenen bij www.mkw-uitgevers.nl onder de titel Wat wij aten wat een voortreffelijke vertaling is van de Catalaanse titel.

Josep Pla schreef zowel in het Spaans als het Catalaans. Hij was in zijn tijd, zeker in Spanje, even populair als die andere wereldberoemde Catalanen, Joan Miró en Salvador Dalí, die trouwens goede vrienden waren. (Een vroeg schilderij van Miró, La mesa. Naturaleza muerta con conejo of De tafel. Stilleven met konijn siert trouwens de cover van Wat wij aten, een schitterend gebonden boek, 500 pagina’s puur genot.) Even was er sprake van dat Josep Pla en niemand anders de Nobelprijs zou krijgen. Het mocht niet zijn. De prijs ging naar Vicente Aleixandre, ook een Spanjaard, een dichter en dus geen boer op sokken zoals Josep Pla.

Wat schrijft Pla over pan con tomate of pà tomaquet vraag ik mij af en blader naar pagina 319 en jawel hoor: “Het succes van pà tomaquet neemt alleen maar toe. Pà tomaquet (brood met tomaat, zout en het obligate scheutje olijfolie) is smakelijk en absoluut voedzaaam en wint met de dag aan populariteit onder buitenlandse bezoekers en toeristen uit eigen land. Ik heb gehoord dat aan onze Spaanse kust zelfs speciaalzaken worden geopend waar je enkel pà tomaquet en rode wijn kan nuttigen.

Wat wij aten is geen kookboek, wel een boek over Catalaans eten vóór de komst van Burger King, Bocatta en andere snelle happen, met andere woorden: een boek over traag eten. Eén goede raad: lezen, nu, en daarna aan tafel met een rijpe tomaat platgewreven op het brood, zout erover, olijfolie en een truita of omelet van één ei, opgevouwen in de pan – en voor de liefhebbers: wrijf eerst een teentje knoflook over het brood.



Lees ook: