Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Paella valenciana
© Stan Lauryssens

Het was kil, het regende en ik vertrok hals over kop uit een land waar het leek alsof de tijd had stilgestaan en kwam terecht in een bruisend Spanje waar alles mogelijk was en de zon altijd scheen zelfs ’s nachts. Dat was dertig jaar geleden. Wat worden we oud, lieve mensen.

Laat mij eens vertellen over die keer dat ik speciaal met mijn Spaanse vriendin naar Valencia reed om er de enige authentieke paella valenciana te eten niet zomaar in een restaurantje aan zee maar in een Nationaal Park vlakbij het meer van Albufera waar paella is uitgevonden ergens in het midden van de negentiende eeuw.

“Que comemos hoy?” vroeg de kelner.

Wat zullen we vandaag eten?

Ik haalde mijn beste Spaans boven. “Una autentica paella valenciana met gambas, mejillones (mosseltjes) en kleine inktvisjes,” zei ik.

De kelner schudde het hoofd. “No señor no,” zei hij en keerde zich om.

“Wacht, wacht! Waarom niet?” riep ik.

Como te llamas?” vroeg de kelner.

“Stan,” zei ik.

“Señor Estàn,” zei hij, “een authentieke paella valenciana is een paella met kip en konijn en worst en verse groenten van de streek maar zonder gambas, zonder mosseltjes en zonder inktvisjes.”

“Ook niet met een stukje vis erbij?” vroeg ik beteuterd.

“No, señor Estàn.”

Ik was een beetje teleurgesteld.

Om de wachttijd – een half uurtje – zo aangenaam mogelijk door te brengen, kregen we een tafel vol ensaladilla rusa of Russische aardappelsla, ansjovis, gemarineerde tomaten, jamón ibérico en nog zo het een en ander en hoe langer wij wachtten, hoe minder zin ik kreeg in gambas of mosseltjes en hoe meer ik mij verlekkerde op een smeuïge paella met heerlijke stukjes kip, een konijnebilletje of twee en een flinke portie boerenworst.


De kelner zette de grote paellapan – tot de rand gevuld – op een bijzettafel. Ik keek in de pan. Geen kip. Geen konijnebilletjes. Geen boerenworst. Ook geen groenten. Wel een overdaad aan gambas, alle mosselen van de hele wereld en meer inktvis dan ik ooit in mijn leven bij elkaar heb gezien.

“Is dit... heu... mijn authentieke paella valenciana met kip en konijn en worst en verse groenten van de streek?” vroeg ik verbaasd.

“No señor Estàn,” zei de kelner glimmend van trots, “dit is onze befaamde paella de marisco met gambas, mejillones, inktvisjes en de allerbeste pescado mediterraneo sin espinas, zonder graten. Precies waar je om gevraagd hebt, niet? Je vroeg toch gambas, mejillones en inktvisjes. Of vergis ik mij, señor Estàn?”

Mijn uitgever zegt: “Stan, schrijf je memoires!”

Memoires? Ik? Waarom zou ik memoires schrijven?

Als ik het woord memoires hoor, denk ik aan oude mannen met een lange baard en een prostaatprobleem. Ik heb geen baard en mijn prostaat is pico bello in orde.

‘Zeur niet, Stan, begin eraan!’ antwoordt mijn uitgever.

“Goed,” zeg ik, “op één voorwaarde: dat mijn verhaaltje over mijn autentica paella valenciana erin komt.”

Waarom? Dat weet ik zelf niet.



Lees ook: