Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
De nacht is zwoel en Spaans
© Stan Lauryssens

Mijn Spaanse vriendin rijdt tegen geringe snelheid, genietend van een landschap met hoge palmbomen ‘als een Oosters silhouet’. Het is een warme zomerdag, temperaturen tot 35 graden. ’s Avonds wandelen wij naar de Rambla, de brede, drukke, gezellige en lommerrijke boulevard die enkel toegankelijk is voor voetgangers. Op een bank onder de platanen, terwijl de wijzers van de klok loom vooruit kruipen, zit een dikke man. Hij rochelt. Klokslag tien uur spuwt hij een vuilgroene fluim ter grootte van een ei met de kracht van een kanonbal tot aan de overkant van de Rambla. In het oude theater hangt een geur van rozen en vochtige aarde. Op het programma staat een romantische zarzuela met zang en dans. Het plafond van het theater is beschilderd met een sterrenhemel.

Nadat de zon achter de bergen is verdwenen, slaat een lome hitte van de witte huizen.

Terwijl mijn vriendin en ik het aperitief nuttigen op een terras, in de koelte van de avond, varen vissersboten naar de zwarte kliffen die ver in zee aan het eind van de baai liggen. De vissers gaan op zoek naar zeeëgels en rauwe mosselen.

In het midden van de baai steekt een driehoekig rotseiland als de hoorn van een neushoorn omhoog uit de zee die vlak en onbeweeglijk is.

De nacht is zwoel en Spaans.

Op het strand speelt een kamerorkest. Oude dorpsvrouwen dansen de sardana rond zelfgestookte vuurtjes.


Wij luisteren naar de zang van krekels en kijken naar glimwormpjes in de struiken. Op het water in de baai drijven witte zwanen. In het haventje dobberen veelkleurige vissersbootjes. De baai is ‘nationaal erfgoedmonument’ onder regeringsbescherming. De zon, de zee, de natuur, het landschap, alles moet blijven zoals het altijd is geweest. Straten zijn smal en lopen omhoog en omlaag, kronkelend als slangen. In het hoogste gedeelte van het dorp staat een kerk in prachtige barokstijl.

Er heerst een diepe rust.

Even later komt de maan tevoorschijn.

Op de menukaart in het restaurant staan oesters uit de Middellandse Zee, eend in sinaasappelsaus, kortgebakken eendenlever met witte druiven en vogeltjes geroosterd in hun pluimen met de ingewanden erin.

Ik bestel chipirones fritos of baby-inktvisjes gebakken in frituurolie. Mijn vriendin is verlekkerd op patatas bravas met lookmayonnaise.

De kelner zegt: “Toen achter de bergen een station werd gebouwd, had niemand in het dorp ooit een trein gezien. De dorpelingen vroegen wat dat was, een trein, en spoorwegarbeiders vertelden dat het een voertuig was dat over de rails gleed met de zachtheid van een jonge vrouw. Alle mannen van het dorp legden zich op de treinsporen en wachtten op de zachtheid van de jonge vrouw.”

Een visser roeit door het beeld. De visser glimlacht. Er staan één miljoen sterren aan de hemel.

Cadaqués is het St.-Tropez van Spanje.



Lees ook: