De Strangers zijn een Antwerpse groep die vooral bekendheid verwierf door humoristische, vaak maatschappijkritische teksten in het Antwerps dialect op bekende hitmelodieën te zingen. Hun bekendste hits zijn ‘Schele Vanderlinden’ en ‘Bij de Rijkswacht’.
Het laatste optreden van de groep vond plaats op 14 mei 2002 in de Koningin Elisabethzaal ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de groep. In 2006 vond nog een herinneringsconcert plaats ter gelegenheid van het Bal van de Burgemeester in Antwerpen.
De Strangers werd opgericht op 8 mei 1952 door Gust Torfs, Alex Boeye, Pol Bollansee en John De Wilde en hun eerste optreden vond plaats op 7 januari 1953 in Hoboken. Tussen 1953 en 1965 traden ze 1000 keer op. De Strangers zongen een hele reeks gouden platen bij elkaar die samen goed waren voor een verkoop van een miljoen albums en singles.
Daarnaast hadden De Strangers ook een cameo in het Kiekeboealbum De snor van Kiekeboe (1984): ze wandelen voor Kiekeboe uit als die weer weg wandelt van de Antwerpse Vogeltjesmarkt. Ze hebben ook een cameo in het Suske en Wiskealbum De Krimson-crisis waar ze hun nummer ‘Oh mijnen blauwe geschelpte’ zingen. In 1991 zond VTM de komische serie De Strangorianen uit, waarin de groepsleden de rol van paters vertolken.
Herwig Waterschoot, vertegenwoordiger van VIW Alicante, ontmoette in Calpe Alex Boeye, mede-oprichter van De Strangers.
Alex Boeye werd op 12 oktober 1934 geboren te Haasdonk. Hij schreef een aantal teksten voor De Strangers, speelt zelf gitaar en ontwierp een aantal platenhoezen van de groep.
VIW: Tijdens de ‘Week van het Antwerps Dialect’ traden De Strangers nog eens op in zaal De Roma. Was dit het begin van een comeback?
Alex Boeye: Nee, zeker niet, want we hadden in 2002 al een afscheidsconcert gegeven. Maar ik spreek natuurlijk niet voor al de leden van de groep. We werden gevraagd door de organisatoren van de ‘Week van het Antwerps Dialect’ en dat was een initiatief dat we wel zagen zitten. Het was een soort uitnodiging die we eigenlijk niet konden weigeren. Luc Kaals, die wereldberoemd is in Vlaanderen en die de peter van De Strangers is, is met het voorstel naar ons gekomen. Na het optreden in De Roma hebben we voor de zoveelste keer gezegd: dat was de allerlaatste keer. Maar direct daarna las ik iets in de krant over de ‘comeback van De Strangers’ en dat vond ik nogal hinderlijk.
VIW: Is het behoud van het Antwerps dialect dan zo belangrijk voor jullie?
Alex Boeye: Ik denk van wel. We zijn zelf schuldig geweest aan het verdwijnen van het dialect en nu spreken we zo’n soort ‘verkavelingsnederlands’. Ik weet niet of we daar goed aan gedaan hebben, want het dialect is de voedingsbodem van iedere taal. Er bestaat geen enkel land ter wereld waar geen dialect gesproken wordt. Als een taal vrijgemaakt wordt van dialect dan is het een dode taal.
VIW: In 1985 bracht u een soloplaat uit, ‘Alex Alleen’. Maar het is bij die ene soloplaat gebleven...
Alex Boeye: Dat gebeurde op aandringen van de producer, Frans van Dam, die toen in het Vlaamse muziekmilieu een soort ‘tycoon’ was. Gedurende heel onze platencarrière is hij onze producer geweest. We brachten elk jaar een LP uit en op elke LP stond een zogezegd ‘ernstig nummer’. Omdat gebleken was dat de mensen daar goed op reageerden, zag Van Dam het zitten om een LP op de markt te brengen met uitsluitend deze liedjes. Zelf was ik er niet zo gelukkig mee, want ik vreesde een beetje voor de reactie van de andere Strangers.
VIW: U heeft ook een aantal platenhoezen van de groep ontworpen?
Alex Boeye: Ik heb ze niet allemaal ontworpen, maar tekenen was mijn beroep. Ik was jarenlang tekenleraar in een rijksmiddelbare school in Antwerpen. Het ontwerpen van platenhoezen was dus eigenlijk een logisch gevolg van mijn beroep.
VIW: Van jullie muziek leven was nooit mogelijk?
Alex Boeye: Absoluut niet. Alle leden van De Strangers combineerden hun muzikale carrière altijd met een full-time job. We konden helemaal niet van onze optredens en van onze platenverkoop leven, we konden er in het beste geval onze sigaretten van kopen.
Als we horen wat zogenaamde ‘artiesten’ tegenwoordig verdienen, dan vallen wij achterover van het verschieten. Dat zijn bedragen waar wij alleen maar van konden dromen. Ons hoogtepunt lag in de jaren zestig en zeventig en toen had je nog veel zogezegde ‘bonte avonden’, met een orkest, een presentator, een zangeres, een clown en met De Strangers. De organisatoren moesten toen een hele reeks medewerkers betalen. Nu zijn ze al content als ze de deejay kunnen betalen.
We moesten er natuurlijk wel met vijf gezinnen van leven. De meeste mensen weten dat niet meer, maar tussen 1968 en 1975 is er altijd een vijfde Stranger geweest, René Van Laken. In 1964 verliet Gust Torfs De Strangers om familiale redenen, maar hij bleef wel nog teksten schrijven. Gust werd toen vervangen door Bob Van Stayen.
VIW: Hoe heeft u Calpe ontdekt?
Alex Boeye: In 2003 kwamen we voor het eerst in Calpe, want in 2002 waren we officieel opgehouden met De Strangers en dus hadden we plots meer vrije tijd. We zijn in Calpe terecht gekomen dankzij René. Hij verblijft regelmatig in Calpe, net zoals wij de laatste jaren. Het valt ons hier goed mee.
VIW: De Strangers zijn een oer-Antwerps fenomeen, maar u bent eigenlijk geen Antwerpenaar. U bent in Haasdonk geboren...
Alex Boeye: Ik ben in Haasdonk geboren, maar toen ik anderhalf jaar was, ben ik naar Antwerpen ‘geëmigreerd’. Via de scouts heb ik Gust leren kennen, want dat was eigenlijk een vriend van een van mijn broers. Gust heeft mij mandoline leren spelen. Later heeft Gust zich toegelegd op het accordeon.
Op het Kiel werden er toen in familiekring regelmatig ‘bonte avonden’ georganiseerd en we begonnen ook op te treden voor de KAJ en voor andere jeugdbewegingen, want dat klitte toch allemaal bij elkaar in die tijd.
Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een derde man en zo kwamen we terecht bij wijlen Pol Bollansee. Pol had een warme baritonstem, terwijl Gust en ik meer tenoren waren. We hebben toen een trio gesticht en later is John De Wilde erbij gekomen. Aanvankelijk zongen we in het ABN, het Frans, het Spaans, het Duits, het Engels... We noemden ons toen The Strangers, Vocal Quartet.
In het begin zag ik de overgang van een trio naar een kwartet niet zo zitten, want de overgang van 3 naar 4 stemmen is een hele stap. Maar John drong aan en uiteindelijk werden De Strangers een kwartet.
VIW: Heeft u nog altijd een speciale band met Antwerpen?
Alex Boeye: Wel, nu ik een paar dagen geleden voor de eerste keer Valencia bezocht heb, moet ik zeggen dat de band met Antwerpen heel sterk verminderd is. Met ouder worden relativeer je dat allemaal een beetje. Antwerpen is een prima stad, maar het is zeker niet het centrum van de wereld.
VIW: Is het Vlaams engagement van De Strangers gebleven?
Alex Boeye: Absoluut, het Vlaams engagement is er nog steeds. Dat was er trouwens altijd, ook bij De Strangers die er nu niet meer zijn. Ik vind het nog altijd een schandaal dat we voor een optreden op een feest van het Vlaams Belang verketterd werden door de zogenaamde democratische partijen. Het ‘cordon sanitaire’ bestaat trouwens nog altijd, daarover waakt de Belgische ‘gedachtenpolitie’.
