Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Koningspalmen
� Stan Lauryssens
Toen ikzelf in Spanje woonde, tot voor een aantal jaren, had ik heimwee naar Vlaanderen, en nu ik weer in Vlaanderen woon, heb ik heimwee naar Spanje. Om eerlijk te zijn, hier heb ik alles wat mijn hartje begeert. Ik kijk uit mijn raam en zie glooiend weiland onder winterse sneeuw en bomen, bomen, bomen zo ver het oog reikt. Vlaamse bomen: notelaars, een tamme kastanje, een kerselaar, wilgen langs de bevroren gracht, een treurwilg naast de dichtgevroren vijver, zelfs een grijze reiger die zich met trage vleugelslag uit de sneeuw verheft en achter de horizon verdwijnt.

Mijn Vlaamse vriendin is afkomstig van Moregem, een mooi klein dorpje aan de rand van de Vlaamse Ardennen, een kerkje, honderd huizen, geen bakker, geen slager, geen caf�, niks niemendal, nada, en toch praat zij over Moregem alsof haar geboortedorp het middelpunt van de wereld is.

De moeder van mijn Spaanse zoon woonde enige tijd in Agullana, aan de voet van de Pyrenee�n, vlak bij La Jonquera en de Franse grens. Er lag geen electriciteit in het dorp. Er was ook geen waterleiding, enkel een bron met drinkwater. Toen ik er voor het eerst kwam, leek het alsof ik een stap in de Middeleeuwen zette. Er was ook geen kleur in Agullana. Alles ruw, met grijze vierkanten en rechthoeken, zowel de huizen van rotssteen als de straten van rolkeien. Het volgende dorp op de kaart was C�ret aan de Franse kant van de Pyrenee�n.

Voor de moeder van mijn Spaanse zoon was Agullana het begin en einde van alles.

koningspalmenIn Barcelona woonde ik enige tijd in de Rio de Oro - Rivier van Goud. Was er ooit een mooiere naam voor een smalle, oude, hellende straat van dertien in een dozijn? - in een appartementenblok met een portero die Julio heette. Ik stond graag op mijn terras. Aan mijn voeten lag het Parque de Sarri�, met een kinderspeeltuin en wel honderd wellustig geurende koningspalmen met hun ritselend, wuivend en wiegend bladerdek.

Ik hou van mijn Vlaamse bomen maar mijn hart bloedt als ik terugdenk aan mijn Spaanse koningspalmen in het Parque de Sarri�. Waarom heeft een mens heimwee naar wat hij niet - of niet meer - heeft? Weemoed, winter blues en melancholie vermoed ik, die ziekte van de ziel waartegen geen kruid is gewassen.

Lees ook: