Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Vissen met sinaasappel
� Stan Lauryssens
Spanje, dat wist ik, daar kwamen de sinaasappelen vandaan, maar verder had ik nooit van Spanje gehoord. Ik was twaalf of dertien jaar toen ik tijdens de jaarlijkse dorpskermis in mijn geboortedorp in de polder deelnam aan het Groot Kampioenschap Hengelen & Sportvissen in de gemeentevijver. Ik ving drie visjes en een stekelbaarsje, eindigde als eerste bij de juniores en nam mijn prijs in ontvangst, drie pakjes Royco-soep en twee binnenbanden voor mijn fiets.

Toen ik vele, vele jaren later in Spanje met mijn Spaanse zoon over een overdekte mercado slenterde, genietend van de kleuren en geuren van de heerlijkste vissen uit de Middellandse Zee, atún, merluza, lenguado en de aartslelijke maar overheerlijke rape met zijn duivelskop, zei Lluis plots: “Papa, quiero pescar un tibur�n.” Hij wilde een haai vangen.

Ik kon niet nee zeggen en in een toeristenwinkeltje aan de Costa Blanca kochten wij een hengeltje, vishaken en aas - vette, levende wormen die krioelden in een potje. Vanop een rots in zee gooide Lluis een lijntje uit. Niets, nada. De vis beet niet. Of misschien zat er geen vis, in ieder geval geen tibur�n.


De oude Se�or Sanchez met zijn zwarte alpino-baret op zijn kale hoofd, zijn oude broek en vergeeld onderlijfje kwam erbij zitten. “Welk aas gebruik je?” vroeg hij in het Spaans. “Gusanos,” antwoordde mijn zoon. Wormen. “Hang een stukje sinaasappel aan de haak,” zei Se�or Sanchez. Ik lachte de oude man vierkant uit. “Sinaasappel, Se�or Sanchez?” zei ik. “Om een vis te vangen? Maak dat een ander wijs. Jij kan dat niet weten, maar in mijn dorp won ik ooit het Groot Kampioenschap Hengelen & Sportvissen. Ik weet er alles van, ik was kampioen van de polder. Een vis vang je met levend aas, maden en wormen, en daarmee basta.”

“Zullen we toch maar proberen, papa?” opperde mijn zoon, die opkeek naar de oude Se�or Sanchez alsof hij God de Vader was. Zo gezegd, zo gedaan. Een stukje sinaasappel in Spanje, dat is uiteraard geen probleem, sinaasappelen groeien er zomaar aan de bomen. Lluis gooide zijn lijn in zee, met een halvemaantje sinaasappel aan de haak, twee seconden later verdween de dobber onder het wateroppervlak, de hengel kromde, de lijn stond strak als een vioolsnaar en met sprekend gemak trok mijn zoon een glinsterende zeebaars of lubina van zeker dertig centimeter uit het blauwe water van de Middellandse Zee.

Zo vader, zo zoon, zeggen ze. Wablief? Stond ik daar mooi voor Piet Snot, kampioen van de polder of geen kampioen van de polder.

Lees ook: