Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
De truuk met de ring
� Stan Lauryssens
Las Palmas op het middaguur. Het was een dag zoals ze die alleen in Spanje maken, bloedheet, met een loden hitte die als een natte dweil over mijn schouders hing, gevolgd door een lome siësta waaraan geen einde leek te komen. Ik lag op bed, naakt, zwetend uit alle pori�n, het raam wijd open, en vervloekte de middagzon die als een vuurbol aan de hemel stond. De gordijnen wiegden zacht in de warme saharawind die vanuit Marokko over de Atlantische Oceaan waaide. Wat doe ik hier, dacht ik, op een eiland dat niet mijn eiland is, in een huis dat niet mijn huis is, in een bed dat niet mijn bed is?

Ik had heimwee naar vroeger en dacht terug aan een oud gebruik, een remedie om nooit kaal te worden: ik was tien, elf jaar en smeerde twee eierdooiers in mijn haar, wikkelde er een keukenhanddoek omheen en ging zo naar bed, verkleed als een echte sultan, met een tulband op mijn hoofd. �s Nachts schrok ik wakker en tastte naar de kleffe handdoek en dacht, mijn haar is gaan vliegen.

Ik stond op, kleedde mij aan, wandelde naar het strand en keek naar de mensen en de zwarte lavarotsen die als opgebroken asfalt uit de zee omhoog rezen, loodrecht, scherp als messen. Ik had geen reden om ongelukkig te zijn. Ik had nog al mijn haar en al mijn tanden en hoewel ik er al vijftien jaar geen bankrekening meer had, ontving ik een rekeninguittreksel van Banco Popular met een bedrag van 3.462,59 in mijn voordeel - euro�s? pesetas? Belgische franken? - omdat ik ooit, een eeuwigheid geleden, een kleine bijdrage had betaald voor een Spaans pensioenfonds. De zon brandde op mijn schouders.

Een man met een borst vol grijs haar, als staalwol, wandelde mijn richting uit. Bij iedere stap wierp hij tufjes warm zand omhoog. Een vreemdeling, dacht ik, Albanees of Kosovo, en vergat voor het gemak dat ik in dit land zelf een vreemdeling ben, ondanks mijn rekening bij Banco Popular. Toen de vreemdeling vlakbij kwam, bukte hij zich plots, een brede grijns op het gelaat, en viste uit het zand een gouden ring op, glinsterend in de zon, met een karbonkel van een diamant die schitterde in duizend kleuren.

�Ikke ring vinden, ikke pasta nodig, ikke verkoop,� zei de vreemdeling.

�Hoeveel?� vroeg ik en tastte in mijn zakken naar een handvol kleingeld, schoof de ring aan mijn vinger en trok ermee naar een bevriend juwelier in het Centro de Antiquarios.

De juwelier schoot in een lach.

�Glas,� zei hij, �koper, geen halve euro waard, haha. Je bent in de val getrapt, beste vriend. De truuk met de ring op het strand is zo oud als de straat.�

Gelukkig had ik mijn pensioenrekening bij Banco Popular.

Lees ook: