Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Spaanse bloedworst
� Stan Lauryssens
Ooit was Spanje het machtigste en rijkste land ter wereld, �het rijk waar de zon nooit onder gaat�, dat zich uitstrekte van het Iberisch Schiereiland tot half Latijns-Amerika, Cuba, de Filippijnen en zelfs, je kan het zo gek niet bedenken, het middelpunt van de wereld dat Vlaanderen heet. Ik zit in een strandstoel in de milde lentezon en blader in een magazine over gedroogde, gedeeltelijk gedroogde, verhitte en gedeeltelijk verhitte worst en val van de ene verbazing in de andere. Ik verneem dat morcilla de Burgos de beroemdste van alle Spaanse bloedworsten is, met gekookte rijst en varkensbloed als vulmiddel. Ik woonde pas in Spanje, drie dagen of zo, toen ik als een toerist door de smalle straatjes van de oude stadswijk slenterde. De zon ging onder. De bergen kleurden vlammend rood en het laatste licht vloeide uit de hemel. Ik stapte een bar binnen en in pannenkoeken of nougatbollenspaans bestelde ik een glas cava uit een ouderwetse limonadefles, helder, licht parelend, een beetje zoet en toch niet t� zoet.

�Ik ben... heu... hoe zeg je dat... flamenco... de Bélgica,� zei ik en bestelde een warme tapa van blozende bloedworstjes, bolrond, barstend uit hun vel, alsof zij aan obesitas leden.
Morcilla de Burgos,� zei de uitbater van de bar vol trots.
Toen ik een jaar of vier, vijf was, stond onder tafel bij mijn grootouders een zinken badkuip gevuld met oud brood en varkensbloed. Terwijl ik mijn boterhammen met choco oppeuzelde, kneedde ik met blote voeten het brood met het bloed waarna mijn grootvader er stukjes spek en appeltjes aan toe voegde, de donkere smurrie in varkensdarm propte en er Vlaamse beuling of bloedworst van maakte.

�Ik ken geen enkele beroemde Belg,� zei de uitbater van de bar.
�Natuurlijk wel,� zei ik. �Adolphe Sax, de uitvinder van de saxofoon. Tintin, Kuifje. Hercule Poirot. Simenon die politieromans over Maigret schreef. Eddy Merckx is... heu mundialmente ... heu... famoso ... heu ... en todo el... heu... mundo. Heb ik dat goed gezegd? Wereldberoemd in heel de wereld.�
Op dat ogenblik bedacht ik dat Adolphe Sax, Simenon en Eddy Merckx geen Vlamingen zijn maar Walen of Brusselaars en dat Kuifje en Hercule Poiret niet eens bestaan, tenzij in stripalbums en stationsromannetjes.
�Jaja, tienes razón,� zei de uitbater van de bar en haalde de bloedworstjes uit zijn microgolf en zette ze voor mijn neus. Ik stak er mijn vork in en een straal heet spekvet spoot als een geiser anderhalve meter hoog tegen het plafond van de bar.
Misschien was Spanje ooit het machtigste en rijkste land ter wereld, maar Spaanse bloedworstjes waren gevuld met steenkoolgruis en konden in de verste verte niet tippen aan de sappige, krokant gebakken beuling van mijn grootvader.
In de smalle straatjes stonden de ramen wijd open.
Helaas, dacht ik, mijn grootvader is dood, ik kies eieren voor mijn geld en blijf hier wonen.

Lees ook: