Schrijf u in op onze nieuwsflash
e-mailadres:


twitter
stan lauryssens
Spaanse appelsientjes
� Stan Lauryssens
Terwijl ik een glas ranzige witte wijn van de cooperativa drink die alleen mensen met goede smaak lekker vinden en een bordje queso manchego eet met een garnituur van granaatappelpitten, denk ik na over mijn stukjes over Spanje en Vlaanderen – juister gezegd, mijn stukjes over mijn relatie met Spanje en Vlaanderen – waarin ik zo goed en zo kwaad mogelijk �het nieuws� en �de actualiteit� tracht te vermijden, om de eenvoudige reden dat wat vandaag �nieuws� en �actualiteit� is, morgen bij het groot vuil wordt gezet.

Dit stukje is de spreekwoordelijke uitzondering op de regel.

Ik wil het hebben over sinaasappelen, oranje appelsientjes of appelsientjes van oranje. Er is een tijd geweest, vijftig jaar geleden, meer dan driekwart van een mensenleven, dat ik in de fruithal van mijn grootvader werkte, �Bij de Puit – Groenten en Fruit� in de Driehoekstraat. Mijn grootvader was de Puit en ik, beste mensen, ik was de Stany van de Puit. In die tijd waren er twee soorten sinaasappelen: zoete en zure. Zoete sinaasappelen waren Spaanse appelsientjes, Papillons en bergappelsienen, groot, bolrond en individueel verpakt in rijstpapier. Zure appelsienen waren Jaffa�s uit Isra�l. Er zat minder sap in, zij hadden een taai vel en een harde schil. Er waren ook bloedappelsienen uit Itali�, enkele weken per jaar, maar toen ze voorgoed verdwenen uit de fruithal van mijn grootvader was er niemand die er een traan om liet.

Dat was toen. Over naar nu, naar �het nieuws� en �de actualiteit�, met andere woorden, naar de dag van vandaag.

Iedere ochtend bij het ontbijt (��n sneetje krentebrood), terwijl ik onder een mistige hemel naar de schapen kijk die de wei afgrazen, drink ik ��n tas koffie, zwart, zonder melk zonder suiker, en vervolgens een flink glas versgeperst sinaasappelsap (twee persappelsientjes), voor de smaak en om er mijn gezondheidspilletjes-van-de-dag mee door te spoelen: cholesterolverlager, bloedverdunner, een plaspil, vitamines, mineralen en ginkgo biloba voor een sterk geheugen.

Met ��n netzakje sinaasappelen doen mijn vriendin en ik een ganse week, van donderdag tot donderdag. De laatste maanden smaakt mijn sinaasappelsap iedere week anders, niet beter, niet slechter, niet zoeter of minder zoet, nee, gewoon anders, dat wil zeggen: niet meer zoals in de tijd van de fruithal van mijn grootvader. Ik dacht eerst, het is mijn eigen smaak, die veranderde met ouder worden, tot ik mijn vriendin terloops vroeg: �Waar komt ons wekelijks netzakje met sinaasappelen eigenlijk vandaan?� Mijn vriendin bestudeerde het etiket. Ja hoor, het land van herkomst was erop gedrukt, in piepkleine letterjes. �Zimbabwe,� zei ze en ik verslikte mij in mijn sinaasappelsap. De weken nadien was er iedere week een nieuw netzakjes met sinaasappelen. Landen van herkomst? Zuid-Afrika, Egypte, Marokko, Swaziland, Uruguay�

Waar zijn mijn zoete Papillons?
Mijn Spaanse bergappelsientjes?
Waar zijn de bloedappelsienen en de zure Jaffa�s uit Isra�l?
Als de nood het hoogst is, zegt het spreekwoord, is Swaziland nabij.

Lees ook: